سراپاى وجود او را بهت و تحيّر فرا گرفته بود راه خانه را در پيش گرفت و چند روزى از خانه بيرون نيامد تا آن جا كه برخى از قريش به او بدبين شده و گفتند : وليد راه نياكان خود را ترك گفته و راه محمد را پيش گرفته است . « 1 »
او با شنيدن اين سيزده آيه فقط به يك جنبه از جهات اعجاز قرآن توجه پيدا كرد و آن همان جذبه و كشش اسلوب قرآن و آسمانى بودن معانى آن بود و شنيدن اين آيات آن چنان او را تحت تأثير قرار داد كه لرزه بر اندامش افتاد و مو بر بدن او راست گرديد .
مفسران مىگويند : روزى كه سورهء « غافر » بر پيامبر نازل گرديد پيامبر باصداى دلنشينى آن را تلاوت مىكرد و « وليد بن مغيره » نزديك پيامبر نشسته بود و بىاختيار آن را مىشنيد :
حم تَنزيلُ الكِتابِ مِنَ اللهِ العزيزِ العَليمِ غافر الذَنب وَ قابل التَوب شَديدِ العقاب ذى الطول لا الِهَ اى هُوَ اليه المَصير ما يُجادِلُ فى آياتِ الله اى الَذينَ كَفَرُوا فَلا يَغرُرْكَ تَقَلُّبُهم فِى البِلاد ؛ « 2 »
حم ، اين كتاب از خداى قادر و دانا فرو فرستاده شده است ، خدايى كه بخشندهءگناه و پذيرندهء توبه است ، خدايى كه مجازات او سنگين و نعمتهاى او فراوان است ، جز او خدايى نيست ، سرانجام هر چيزى بهسوى اوست ، دربارهء آيات الهى جز كسانى كه كفر ورزند كسى مجادله نمىكند ، فعاليت و زندگانى آنان در شهرها تو را نفريبد .
اين آيات و آيات بعدى ، آن چنان حكيم عرب را تحت تأثير قرار داد كه وقتى « بنى مخزوم » دور او را گرفتند و از وى دربارهء قرآن داورى خواستند گفت :
وَالله لَقَد سَمِعتُ مِن مُحَمَّدٍ آنفاً كَلاماً ما هُوَ مِن كَلام الإنس وَ لا مِن كَلام الجنّ وَالله انّ لَهُ لَحَلاوَةً وَ انَّ عَلَيهِ لَطَلاوَةً وَانّ اعْلاهُ لَمُثمِر وَ انَّ اسفَلَهُ لَمُغدِق وَ انَّهُ يَعلوُ
هامش
( 1 ) .
( 2 ) . اعلام الورى ، ص 27 - 28 .