سلب مىكند . آيا اين آيه مخصوص حضرت محمده است يا شامل هر فردى است كه بخواهد نسبت دروغ به خدا بدهد و دين و آيينى از خود بسازد .
هيچ كس نمىتواند بگويد كه آيه عموميت دارد و شامل تمام دروغگويان و آيين سازان تاريخ زندگى بشر است ؛ زيرا در طول تاريخ زندگى انسان ، كسانى آمدهاند و آيينهاى دروغينى ساختهاند و هرگز قهر خداوند شامل حال آنها نشده و شاهرگ آنها را قطع نكرده است و محال است وحى آسمانى و يا خود پيامبر سخنى بگويد كه بداهت بر خلاف آن گواهى دهد .
پس ناچار اين آيه ، ناظر به حضرت محمد صلى الله عليه و آله و كسانى كه از جهاتى مانند او بودهاند ، مىباشد .
پيامبر اسلام ساليانى دراز با پاكى هر چه تمامتر در ميان مردم زندگى كرد ، و معارف و اصول و دستوهاى او مطابق خرد بود ، بالاتر از همه با معجزه بزرگى به نام « قرآن » مجهز بود كه تمام نوابغ جهان و بزرگان عالم و پى افكنان علوم و سخنوران گيتى از مبارزه با آن اظهار عجز و ناتوانى كردهاند .
در اين صورت اگر او در ادعايش دروغگو باشد قرار دادن چنين قدرتى در دست او كه همهء شرايط نفوذ در مردم از پاكى و قداست و برترى برنامه ها در او جمع است مخالف هدف حكيمانهء الهى است كه هدايت بندگان خود را مىخواهد ، بلكه بايد خداوند براى حفظ غرض و هدف خود و مصالح بندگان ، نعمت حيات را از او سلب كند تا بندگان او را نفريبد و يا اين كه قدرت را از او گرفته و شرايط نفوذ او را در مردم از بين ببرد .
ولى اگر ديديم او با آن شرايط و با اين معجزهء ما فوق قدرت بشرى ، ادامهء حيات يافت و مشغول تبليغ گرديد و گزندى از ناحيهء خدا به وى نرسيد ، در اين صورت به طور قطع و جزم تصديق خواهيم كرد كه او برگزيدهء خدا و پيامبر و سفير واقعى اوست و اگر چنين نبود خداوند به مقتضاى حكمت خود يا از او سلب حيات مىكرد و يا اين معجزه را در اختيار او نمىگذاشت .
عقايد اسلامى (در پرتو قرآن، حديث و عقل) ( فارسى) — صفحة 260
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٦٠