درس 43 : لزوم بعثت از نظر تعليم و تربيت
هيچ فرد منصفى هر چه هم با نظر سطحى به جهان آفرينش بنگرد ، نمىتواند باور كند كه هستى ، بىهدف بوده و آفريدگار بزرگ ، جهان آفرينش را بدون هدف پديد آورده است ؛ زيرا خداوند جهان « حكيم » است و شخص حكيم هرگز كار لغو و عبث انجام نمىدهد .
نظام و پيوستگى جهان آفرينش و هماهنگى همهء موجودات جهان با يكديگر ، حاكى از يك هدف مشخص و معين در اصل آفرينش است و بىترديد مىتوان گفت : غرض از خلقت اين است كه هر پديدهاى از گياه و جاندار و خصوصاً انسان به كمال شايستهء خود برسد .
اكنون بايد ديد راه وصول به اين تكامل چيست ؟ نبات و گياه در پرتو يك رهبرى درونى از هر نوع معلم و آموزگارى بىنيازند و حيوانها رموز زندگى را درمكتب « غريزه » آموخته در تكامل خود از آن الهام مىگيرند و در حقيقت غرايزدرونى جاىگزين عقل و خرد و هر نوع هدايت خارجى مىشود . هر حيوانى به چگونگى باردارى ، زايمان و پرورش اولاد آگاه است و راه درمان بيمارى ، دفاع از دشمن و گردآورى غذا را مىداند و همهء اينها را از طريق غريزهآموخته است و همين هدايت درونى آنان را از هر راهنمايى بىنياز ساخته است .