قرآن روى اين نوع بتپرستى ، شديدا مبارزه كرده و پرستش را از آن خدا دانسته است و بس ، زيرا عبوديت و پرستش و خضوع در برابر چيزى ، در حد الوهيت ، شايسته موجودى است كه داراى همهء كمالات بوده و از هر نقصى پيراسته باشد و چنين موجودى جز خدا نيست .
گذشته از اين ، قرآن انتقادهاى شديدى از خدايان دروغين كرده است و مىگويد : كه بشر موجوداتى را مىپرستد كه قدرت بر آفريدن مگسى ندارند ، آنجا كه فرموده است :
« إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُباباً وَ لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ
« 1 » ؛
افرادى كه جز خدا موجودات ديگرى مىپرستند ، آنها قدرت آفريدن مگسى را ندارند و چنين موجودات عارى از كمال ، شايستهء خضوع نيستند » .
در پايان از تذكر نكتهاى ناگزيريم و آن ، اينكه مقصود از دعوت در آيهء مورد بحث :
( لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ )
عبادت و پرستش است ، يعنى جز خدا موجودى را نپرستند ، هرگز مقصود دعوت به معناى صدا كردن موجود ديگر نيست ، زيرا اگر مطلق دعوت ، شرك باشد ، در روى زمين موحّدى پيدا نمىشود ، زيرا زندگى بشر براساس تعاون و همكارى و دعوت به كمك استوار شده است و پيوسته بشر از همنوع خود مىخواهد كه گرفتارى او را بر طرف كند و در مسير زندگى ، او را مدد نمايد .
هامش
( 1 ) . حج ( 22 ) آيهء 73 .