عمل را حاضر مىبينند ، نه كيفر و نتيجهء آن را ، تو گويى خود عمل با وجود اخروى در برابر شخص حاضر مىگردد » .
باز مىفرمايد :
« وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً ؛
« 1 »
هر فردى اعمال خويش را حاضر خواهد ديد و پروردگار تو بر احدى ستم نمىكند » .
اينجا است كه همگى بايد بگوييم :
« رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ ، إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً »
« 2 » بارالها ، ما را از آتش دوزخ برهان .
مقايسهاى ميان رنجهاى دنيا و آخرت
بندگان الهى با يك محاسبهء دقيق درمىيابند كه وظايف مذهبى ، پىريزىكنندهء پايههاى سعادت آنان است و اگر انجام دادن آنها با رنج مختصرى همراه است ، مهم نيست ، زيرا هيچگاه سعادت ، بدون رنج به دست نمىآيد . گذشته از اين ، زحمات اين جهان ، زودگذر و ناپايدار است ، ولى كيفرهاى اخروى كه بر اثر عدم انجام وظايف در روز قيامت دامنگير انسان مىشود ، جاويدان و جانگداز است و هرگز هيچ انسانى رنج موقت را با رنج دايمى معاوضه نمىكند ، بلكه اگر رنج آخرت موقّت هم بود ، باز قابل مقايسه
هامش
( 1 ) . كهف ( 18 ) آيهء 49 .
( 2 ) . فرقان ( 25 ) آيهء 65 .