تو آنها و پدرانشان را آنچنان با نعمتهاى فراوان بهرهمند ساختى كه تو را فراموش كردند و سرانجام هلاك شدند .
19 .
فَقَدْ كَذَّبُوكُمْ بِما تَقُولُونَ فَما تَسْتَطِيعُونَ صَرْفاً وَ لا نَصْراً وَ مَنْ يَظْلِمْ مِنْكُمْ نُذِقْهُ عَذاباً كَبِيراً ؛
در اين موقع ، خدا به افراد مشرك خطاب مىكند و مىگويد : اين معبودها شما را در آنچه كه مىگوييد ، تكذيب كردند . هرگز توانايى آن را نداريد كه عذاب ( الهى ) را از خود بر طرف سازيد و يا خود را يارى نماييد و هركس از شما ستم كند ( و غير خدا را بپرستد ) او را عذاب شديدى مىچشمانيم .
20 .
وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَ يَمْشُونَ فِي الْأَسْواقِ وَ جَعَلْنا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَ تَصْبِرُونَ وَ كانَ رَبُّكَ بَصِيراً ؛
پيش از تو پيامبرانى را نفرستاديم ، جز اينكه آنان ( به سان ديگران ) غذا مىخوردند و در بازارها راه مىرفتند و شما را مايهء امتحان و آزمايش يكديگر قرار داديم ( و پيامبران مايه امتحان هستند ) . آيا در اين راه ، استقامت و بردبارى به خرج مىدهيد ؟
و پروردگار تو ( به وضع ) بندگان خود بيناست .