جهان انسان است كه در آن انسانيت با همهء دورههاى عبور آن بر اين كرهء زمين بر پا مىايستد ، و نيكوحالترين مردمان در آن روز كسى است كه جاى پايى براى ايستادن خود بيابد ، و مكان گستردهاى براى نفس خويش ، و همگان در درياى عرقى شناورند كه از بدنهاى ايشان روان شده است ، و در آن جا روابط و وابستگيهاى ميان افراد قطع مىشود ، و هر كس از نزديكترين مردمان به خود ، همچون فرزند و همسر و مادر و پدر و برادر و . . . دورى و تبرى مىجويد .
/ 474
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ ذلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ
و در صور دميده شد ، و اين روز بيم و وعيد است .
پس هر اندازه كافران و ستمگران پاداش كار خود را در دنيا گرفته باشند ، كه براى اقوام گذشته كه در قرآن از آنان ياد شده چنين بوده است ( آيات 12 - 14 ) جزاى حقيقى كه خدا وعده كرده است در آخرت به ايشان خواهد رسيد كه با دميدن اسرافيل ( ع ) در صور آغاز مىشود .
إسرافيل
در دعاى امام زين العابدين ( ع ) در نماز از حاملان عرش آمده است كه گفت : « و اسرافيل صاحب صور برجسته ، كه منتظر امر تو و فرا رسيدن امر است ، و با دميدن در صور اسيران در خاكهاى قبور را بيدار و آگاه مىسازد » . « 19 » رسول اللَّه ( ص ) گفت : خدا صور را از مرواريدى سفيد به پاكى و صفاى بلور آفريد ، و سپس به عرش گفت كه صور را بگير ، پس به آن آويخته شد ، سپس گفت : باش ، پس اسرافيل به وجود آمد و خدا به او فرمان داد كه صور را بگيرد ، و او آن را گرفت كه بر آن سوراخهايى به شمارهء همهء روحهاى آفريده وجود داشت ، و از يك سوراخ دو روح بيرون نمىآمد ، و در ميان صور روزنهاى به گردى آسمان و زمين وجود داشت ، و اسرافيل دهان خود را بر اين روزنه نهاده است ، و سپس
هامش
( 19 ) - بحار الانوار ، ج 59 ، ص 217 .