نيامده ،
وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى
و نهرهايى از عسل پالوده » كه از شكم زنبورهاى عسل بيرون نيامده ،
وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ
و نهرهايى از شراب كه به نوشندگان آنها لذت مىبخشد » و مردانى با پاهاى خود انگورهاى آن را نفشردهاند ؛ و چون آرزوى خوراك پيدا كنند ، مرغان سفيدى به نزد ايشان مىآيند و بالهاى خود را بالا نگاه مىدارند ، و از زير بالهاى آن مرغان هر نوع خوراكى را كه دوست داشته باشند ، نشسته يا به جايى تكيه كرده ، بر مىگيرند و مىخورند ، و چون هوس ميوه كنند ، شاخههاى ميوههاى گوناگون در برابر آنها ظاهر مىشود و از هر كدام كه دوست داشته باشند آن را از درخت مىچينند و مىخورند ، و گفت :
الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ
فرشتگان از هر در بر آنان وارد مىشوند ( و مىگويند ) سلام بر شما به صبرى كه كرديد و چه خوب است آن سراى » . « 13 » و طبيعت پرهيزگاران در بهشت با طبيعتى كه در دنيا داشتند ، اختلاف فراوان دارد .
همانا بهشتيان افرادى هستند امرد و بى مو ، چشمانشان سرمه كشيده ، بر سرهايشان تاج ، در گردنهايشان گردنبند و در دستهايشان دستبند و در انگشتانشان انگشترى است ، مرفه و شادمان و ارجمندند . به هر يك از ايشان نيروى صد مرد در خوردن و آشاميدن و شهوت و جماع داده مىشود . نيروى غذايش به اندازهء نيروى خوراك و نوشاك صد تن است . تا چهل سال لذت غذايش را حس مىكند و لذت شامى را كه مىخورد به اندازه چهل سال است . خداوند صورتهايشان را لباس رو تنهايشان را حرير سفيد با زيور زرد و لباس سبز پوشانده است » .
بهشتيان زندهاند و هرگز نمىميرند ، بيدارند و هرگز نمىخوابند ، توانگرند و هرگز فقير نمىشوند ، شادند و هرگز اندوهگين نمىشوند ، مىخندند و هرگز گريان نمىشوند ، محترمند و هرگز بى قرارى و خوارى نمىبينند ، مزاح مىكنند و هرگز
هامش
( 13 ) - بحار الانوار ، ج 8 ، ص 212 .