فجَلَسْتُ فأطْرَقَ مَليّاً ، ثُمَّ رَفَعَ رَأسهُ ، و قالَ : « أنومَنْ ؟ ! » قُلْتُ : « أبو عبداللَّهِ ! » نشستم . آنگاه حضرت سر به زير انداختند و پس از مدتى سر را بلند كردند و فرمودند : « كنيهات چيست ؟ » عرض كردم : « ابوعبدالله » .
قالَ : « ثبَّت اللَّه كُنيتَكَ و وفَّقُكَ يا اْبا عبداللَّهِ ، مَا مَسْألتُكَ ؟ ! » فرمود : « خداوند تو را بر كنيهات ثابت قدم بدارد ( همواره بندهى خدا باشى ) و تو را موفق كند اى اباعبدالله ! چه درخواستى دارى ؟ »
فَقُلْتُ : في نفسي : « لَوْ لَمْ يَكُنْ لي مِنْ زِيارَتهٍ و التسَّليم غَيرُ هَذَا الدُّعاءِ لَكانَ كثيراً . » من پيش خود گفتم : « اگر جز اين دعا چيزى از زيارت و سلام نصيب من نشود ، خيلى زياد است ! »
ثُمَّ رَفَعَ رَأسَهُ ثُمَّ قالَ : « ما مَسألتُكَ ؟ » فَقُلْتُ : « سَألْتُ اللَّهَ أن يعطِفَ قَلبَكَ عَلَىَّ و يَرْزُقْنى من عِلْمِكَ و أرْجُوأنَّ اللَّه تعالَى أجَابَنىِ فى الشريَّفِ مَاسَألْتُهُ . » سپس امام سر برداشته ، فرمودند : « حاجتت چيست ؟ » عرض كردم : « من از خداوند درخواست كردم كه قلب شما را نسبت به من مهربان كند و مرا از دانش شما بهرهمند گرداند و اميدوارم خداوند تعالى درخواست مرا نسبت به آن بزرگوار اجابت كند ! »
فَقَالَ : « يا ابا عبداللَّه ! لَيْسَ العِلْمَ بالتَّعَلُّمِ ، إنَّمَا هُوَ نِورٌ يَقَعُ في قَلْب مَنْ يُريد اللَّه تَبارَكَ و تعالَى أن يَهْدِيهُ . فإنْ أرَدَتَ الْعِلمَ فَاْطلُبْ أوَّلًا في نَفسِكَ حقيقةَ العبوديّهِ ، و الطْلُبِ الِعلْمَ باسْتعمالِهِ ، وَاسْتَفْهِمِ اللَّهَ يُفْهِمْكَ ! » حضرت فرمودند : « اى اباعبدالله ! علم به آموختن نيست . علم نورى است كه خداوند تبارك و تعالى آن را در دل هر كه مىخواهد هدايتش كند ، قرار مىدهد . پس تو هم اگر طالب علمى ، نخست حقيقت عبوديت و بندگى را در خودت جستجو كن و علم را با عمل به آن طلب نما و از خداوند طلب فهم نما تا به تو بفهماند ! »
قُلتُ : « يا شريفَ ! » فقالَ : « قُلْ يا ابا عبداللَّه ! » قُلْتُ : « يا ابا عبدالللَّهِ ! ما حقيقة العبوديهِ ؟ » « اى بزرگوار ! » فرمود : « بگو اى اباعبدالله ! » عرض كردم : « يا اباعبدالله ! حقيقت بندگى چيست ؟ »
كوه توحيد ( بررسى سير زندگي، افكار، آثار و ... سيد العارفين آيت الله سيد على آقا قاضى طباطبايى تبريزى (ره)) (فارسى) — صفحة 207
مساهمون: هادى هاشميان
ص٢٠٧