نامه شماره 28
اين نامه نيز بدون تاريخ است
« جعلنىالله فداك . رفقا و اتراب « 1 » ترقيات نمودند و بنده حقير تنزل و تسافل ، لهذا مناسبات بسيار كم شده ، لكن از جناب مستطاب عالى به ترقى معنوى و بزرگى حقيقى آن چنان واثقم كه اعتقاد دارم به فقرا و ضعفا بيشتر توجه فرماييد و به اسعاف رغبات « 2 » آنها به نحو اكمل بپردازيد . خداوند عالميان اختيار فرموده در هر زمان جمعى براى عبوديت و عبادت و جماعتى ديگرى براى نفع مضطرين و اغاثهملهوفين ، و : « آنكه اين هردو ندارد عدمش به ز وجود » « 3 » كمثلى و امثالى . به هر حال حضرتعالى در اصدار اجوبه عرايض حقير مسامحه نفرماييد ؛
از آن گناه كه نفعى رسد به غير چه باك . . . » « 4 »
هامش
( 1 ) - اتراب جمع ترب / همرديفان و همسالان .
( 2 ) - اسعاف جمع سعف / رغبات : آرزوها / برآوردن حاجتها .
( 3 ) - اشاره به بيتى از قصايد سعدى دارد كه :شرف نفس به جود است و كرامت به سجود * هر كه اين هر دو ندارد عدمش به ز وج - ود( 4 ) - ناظر است به اين بيت معروف از حافظ :اگر شراب خورى جرعهاى فشان بر خاك * از آن گناه كه نفعى رسد به غي - ر چه باكو اشاره حافظ به مثل معروف عرب است كه : « وَللِارض مِن كَاسِالكِرامِ نَصيبٌ » . ( پس از نوشيدن شراب ، قطراتى از آن را بر زمين مىريختند كه از مستىشان زمين نيز بىنصيب نماند ! ) ( ويراستار ) . .