احمد بن عبداللَّه از پدرش نقل مىكند كه گفت : نزد فضل بن ربيع رفتم .
او بر بام بود . به من گفت : به اين خانه بنگر چه مىبينى ؟ گفتم جامهاى مىبينم كه روى زمين گسترده است . گفت : خوب بنگر . دقت كردم و گفتم : مردى در حال سجده است . گفت : آيا او را مىشناسى ؟ او موسى بن جعفر است . شبانه روز او را زير نظر دارم و او را هيچ گاه جز بر اين حالت نيافتهام . او چون نماز صبح را مىخواند تا طلوع خورشيد به تعقيبات مشغول مىشود . آنگاه به سجده مىافتد و تا زوال خورشيد در همان حال مىماند . او يكى را گمارده تا مراقب فرا رسيدن اوقات نماز باشد . چون آن شخص وى را از دخول وقت آگاه مىسازد او بدون آنكه تجديد وضو كند به نماز مىايستد . شيوهء او آن است كه چون نماز عشا را گزارد ، افطار مىكند آنگاه دوباره وضو مىسازد ، و تا طلوع فجر به نماز مىايستد ، يكى از كسانى كه آنحضرت را زير نظر گرفته بود ، مىگفت :
بسيار مىشنيدم كه آنحضرت اين دعا را مىخواند :
اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّنى كُنْتُ أَسْئَلُكَ أَنْ تُفَرِّغنى . اللَّهُمَّ وَقَدْ فَعَلْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ . « 1 » ( خداوندا تو خود مىدانى كه من از تو وقت فراغت مىخواستم . . خداوندا به من ارزانى داشتى ، پس سپاس تو را ) اشاره به روزگارى است كه حضرت امام به اقامت اجبارى در منزل محكوم بود .
در بارهء نحوهء قرائت قرآن آن بزرگوار ، حفص روايت كرده است كه :
كسى را بر خويش بيمناكتر از موسى بن جعفر عليهما السلام و اميداورتر از او به
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 2 ، ص 107 - 108 .