و مكّه را پياده طى كرد . « 1 »
در بارهء علاقهء وافر آنحضرت به نماز كه نور چشم مؤمنان و ساعت ديدار دو دوست با يكديگر است ، حديث زير چنين مىگويد :
« روايت شده است كه امام موسى بن جعفر عليهما السلام نافلههاى شب را به جاى مىآورد و آنها را به نماز صبح متصل مىكرد و آنگاه تا طلوع آفتاب به تعقبيات مىپرداخت و سپس به سجده مىافتاد و تا نزديك زوال سر از سجده وستايش خداوند برنمىداشت . بسيار دعا مىكرد وپيوسته مىفرمود :
« اللَّهُمَّ إِنى اسْأَلُكَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ ، وَالْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ » . يكى ديگر از دعاهاىاو اين بود كه مىگفت : « عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ » .
از ترس خدا بسيار مىگريست تا آنجا كه محاسنش از اشك خيس مىشد . بيشتر از ديگر مردمان صله رحم به جاى مىآورد و فقراى مدينه را مورد تفقّد قرار مىداد . « 2 »
آرى تلاش و كوشش امام كاظم عليه السلام در پرستش پروردگارش و تضرع به درگاه او با نماز و دعا ، او را به مقام و مرتبه و الا و عظيمى رسانيد .
همين امر به او قدرت تحمّل بار سنگين رسالت را بخشيده بود تا آنجا كه در راه تبليغ و گسترش آن با تمام امكانات خود فداكارى كرد . در دل سياهچالهاى جباران ، نماز ، يگانه مونس و همدم او بود .
هامش
( 1 ) 1 - بحارالانوار ، ج 2 ، ص 100 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ص 152 .