الف - عبادت و زهد امام
يكى از برجستهترين نشانههاى رهبران مكتبى ، زهد و پارسايى و عبادت در درگاه خداست . روزگارى كه امام كاظم در آن مىزيست به « قرن طلايى » معروف بود . در آن هنگام كاخهاى فرمانروايان عبّاسى آكنده از ثروتهاى هنگفت و شاهد بر پايى جشنهاى پر خرج و هزينه بود .
برخى از اين صحنهها را مىتوان در كتاب داستانهاى هزار و يك شب خواند . در چنين روزگارى ابراهيم بن عبدالحميد مىگويد :
« به خانهء امام كاظم رفتم . او به نماز ايستاده بود . در خانهاش چيزى نبود مگر منسوجى از برگهاى درخت خرما ( يا جامهاى بسيار خشن ) و شمشيرى آويخته و يك قرآن ! ! « 1 »
آنحضرت از شدّت فروتنى و تواضع در برابر خداوند و عبادت به درگاه او پياده به زيارت خانهء خدا مىرفت و اگر مسافت 400 كيلو مترى ميان مكّه و مدينه و نيز طبيعت صحراى عربستان را در نظر بگيريم آنگاه به نهايت تحمّل و بردبارى امام كاظم عليه السلام در برخورد با دشواريها در راه خداوند ، پى خواهيم برد » .
على بن جعفر گويد : با برادرم موسى بن جعفر و اهل و عيالش 4 بار پياده به حج رفتيم . يك بار آنحضرت در مدّت 26 روز و بار ديگر 25 روز و سوّمين بار 24 روز و مرتبه چهارم 21 روز مسافت ميان مدينه
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 2 ، ص 100 .