بطوريكه بخشى از اعضاى عشيره در بخش اسلامى وبخش ديگر در سرزمين كفر به سربرند ، بايد به حداقل ارتباط بسنده كرد ، مگر اينكه خويشان ساكن در سرزمين كفر همگى از آنجا به سوى سرزمين و دولت اسلامى كوچ كنند .
3 - جايز نيست ، روابط خانوادگى و مناسبات خاندانى در سرزمين اسلامى به چالشهاى امنيّتى بدل شوند ؛ بلكه مىبايست در صورت در گرفتن جنگ ميان دارالاسلام و دارالكفر مؤمنان براى دفاع از اسلام و دولت اسلامى در برابر پدران و فرزندان و خويشانى كه در اردوى دشمن قرار دارند بايستند و با آنها به جنگ بپردازند .
4 - با اين وجود مؤمنان از كمك و يارى به خويشان خود در دارالكفر منع نشدهاند . مثلًا اگر مناطقى از دارالكفر كه خويشان ما در آنجا زندگى مىكنند دچار زمين لرزه شود ، ما مىتوانيم به ايشان يارى رسانده و كمكهاى انسانى خود را برايشان ارسال كنيم .
5 - همچنين اگر خويشان يك فرد مؤمن بر مذهب او نبودند ، اين امر نبايد باعث قطع رابطهء آنها شود . در واقع مؤمنان مىبايست در هر حالتى در قبال خويشان خود هرچند با آنها در مذهب مختلف باشند ، صلهء رحم بجا آورند ، چراكه در هر حال آنها با يكديگر پيوند خويشى دارند .
6 - زمامداران جامعهء ايمانى نيز بايد در عملى ساختن دستورات سخت خود ، از خود نرمى نشان دهند و با مخالفين خود قطع رابطه نكنند ، به ويژه اگر اين مخالفين از خويشان ايشان باشند و يا اينكه به مسائل ناآگاه باشند .
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 396
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٣٩٦