سألوا بحقّه ، ويدفع عنهم البلايا برحمته ، فلو علم الخلق ما محلّه عند اللَّه
، ومنزلته لديه ، ما تقرّبوا إلى اللَّه إلّابتراب قدميه » « 1 »
. « محبّت الهى اگر نهانخانهء دل بندهاى را روشن سازد ، آن را از تمام دل مشغوليها تهى مىسازد ، و هر يادى جز ياد خدا نزد او تاريكى خواهد بود .
و يك دوستدار خدا ، در نهان خود ، پيراستهترين مردم است نزد خدا ، و همچنين راستگوترين و وفادارترين ايشان نسبت به عهد و پيمان خويش است ، و عمل او از همهء مردم پاكتر و ذكر او از تمام ايشان زلالتر و روان او از همه پرستشگرتر مىباشد ، فرشتگان به هنگام مناجاتش مباهات مىكنند و به ديدارش فخر مىفروشند ، و به خاطر او خداوند متعال سرزمينهاى خويش را آباد مىسازد ، و به خاطر كرامت وى بندگان خود را اكرام مىكند . اگر به حقّ وى سؤالى كنند خداوند برايشان مىدهد ، و بلاها را به وسيلهء رحمت خود از ايشان دور مىكند ، پس اگر خلق به جايگاه و منزلت او نزد خدا پىمىبردند ، به خدا نزديكى نمىجستند مگر به واسطهء خاك پاى وى . »
رهيافت وحى :
ايمان به خدا و اطمينان به وى و همچنين توكّل بر او و پرهيز از سرپيچى از او و بر حذر بودن از كيفر او و خويشتندارى در برابر محارمش . . . همه و همه موجب فراهم آمدن امنيّت ، آرامش و رضامندى مىشوند . بديگر سخن هرگاه دل به ايمان آرامش يابد و از خشم و نخوت پاك گردد ، و با عشق و رضامندى آباد شود ، و از آفت گناهان قلبى ( همچون كينهورزى ، حسد
هامش
( 1 ) - بحارالأنوار ، ج 67 ، باب 43 ، ص 23 ، ح 23 .