آداب و مستحبات شيرخوارگى
1 - شايسته است كه زنان را از آن كه كودكان مختلف مردم را بىهيچ يادداشت وثبتى شير دهند ، منع كرد زيرا ممكن است فراموش كنند كه به چه كسى شير دادهاند و مردم در حرام بيافتند .
2 - پيوند رضاعى موجب حرمت ازدواج وحليت نگاه كردن مىشود ، ولى ميان طرفهاى رضاع موجب ارث بردن نمىگردد ، بلكه بايد بايكديگر با نيكى رفتار كنند و اگر كودك شير خواره از طرف مادر يتيم است شير دادن او از سوى يك خانواده موجب مىشود او همچون عضوى از اعضاى آن خانواده گردد .
3 - مستحب است كه مادر ، كودك خود را با شير خويش تغذيهكند ، زيرا شير او قابل جايگزينى نيست ، و اگر بترسد از ندادن شير زيانى به طفل مى رسد ، دادن شير بر او واجب مىشود .
4 - مدت شير دادن دو سال كامل است و مادر بايد مدت آن را كامل كند ، مگر آن كه بترسد زيانى به خود وارد شود .
5 - مادر مىتواند براى شير دادن به فرزند خود از پدر فرزند اجرت بطلبد ، ولى اگر مزدى كه او خواست بيش از مزد معمول باشد پدر مىتواند براى فرزندش زن شيرده ارزانترى فراهم كند .
6 - شايسته است پدر و مادر پيرامون از شير گرفتن فرزند با يكديگر رايزنى و مشورت كنند .
7 - اگر پدرى مىخواهد زن شيردهى براى فرزندش برگزيند بهتراست بهترين را انتخاب كند و نسبت به عقل ، دين ، رفتار ، اخلاق ، زيبايى وسلامتى او از بيماريها توجه داشته باشد كه شير اثر وضعىدارد .
8 - مكروه است كه زنى يهودى يا مسيحى را براى شير دادن برگزيند ، و اولى عدم اختيار زن مجوسى وناصبى براى شيردادن است مگر به هنگام اضطرار ، و همچنين كسى كه شيرش از روسپيگرى باشد .
9 - فقها مىگويند از آن جا كه همسر برادر محرم انسان نيست و گاهى در يك خانه زندگى مىكنند ، و همين موجب مىشود در نگاهكردن به سختى افتند ، لذا