6 - اگر دو طرف پس از عقد به مقدار معينى از مهر سازش كنند جايز است .
7 - اگر زن معين كردن مقدار مهر را به مرد واگذارد ، مرد مىتواند آن گونه كه مى خواهد تصميم بگيرد ، چه كم يا زياد ، به شرط آن كه با منظور زن در واگذارى ، تناسب عرفى داشته باشد ، و بهتر آن است كه « مهرالسُنّه » يا « مهرالمثل » مقررگردد .
8 - اگر مرد ، معين نمودن مقدار مهر را به زن واگذارد ، زن مىتواند در حدود مهر المثل خود ، آن را مقرر كند . فقها مى گويند : مقدار مهرى كه زن مقرر مىكند نبايد از مهرالسُنّه « يعنى 500 درهم نقره » تجاوز كند . و اين نظر ، موافق احتياط است .
9 - اگر زن شرط كند كه مرد ، ديگر ازدواج نكند و اين را به منزله مهر قرار دهد ، عقد صحيح ولى مهر باطل است ، و « مهر المثل » به او تعلق مى گيرد .
10 - مهر به مجرد عقد به ملكيت زن در مى آيد ، ولى جز با دخول يا قبض « ستادن » همه آن مستقر نمى شود . پس اگر پس از ستادن و پيش از دخول زن را طلاق داد و مهر ، فوايدى داشت « ميوه باغ ، اجاره خانه در فاصله ميان گرفتن مهر و طلاق » اين فوايد از آن زن خواهد بود ، و مرد تنها نيمى از مهر را بدون اين فوايد پس مى گيرد ، و اگر پيش از ستادن طلاقش دهد فوايد حاصل از مهر ميان آن دو تقسيم مىشود .
11 - بنابراين ، زن مىتواند به محض قطعى شدن عقد در همه مهر تصرف كند ، و اگر مرد را از پرداخت آن معاف گرداند صحيح است و اگر در اين صورت مرد ، زن را طلاق دهد نيمى از مهر را از زن مطالبه مىكند .
12 - اگر مرد ، زن را پيش از دخول طلاق دهد براى زن يا سرپرست او مستحب است كه از مهر مقرر چشم بپوشند .
13 - اگر دو طرف پنهانى بر مهرى توافق كردند و براى مردم چيز ديگرى اظهار داشتند ، مهر ، همان است كه بر آن توافق كرده اند و به آنچه براى مردم اظهار داشته اند اعتنايى نمى شود ، مادامى كه عقد نكاح بر اساس مهرى صورت پذيرفته كه دو طرف پنهانى بر آن توافق كرده اند .
احكام معاملات (فارسى) — صفحة 525
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٥٢٥