و - حكم نگاه كردن به منظور ازدواج
مرد مىتواند به زنى كه از او خواستگارى مىكند بنگرد ، زيرا مىخواهد او را شريك زندگى خويش قرار دهد و با عقد ازدواج دائم با او پيوند بر قرار سازد ، و اين حكم نسبت به زن نيز جارى است ، چه بعيد نيست كه او نيز بتواند در صورت نياز براى شناخت بيشتر به مردى بنگرد كه به خواستگارى او آمده است ، چون علتى كه در روايات ذكر شده در هر دو طرف وجود دارد .
در اين زمينه احكامى است كه به برخى آنها اشاره مىكنيم :
1 - مرد مىتواند به چهره ، دست ، مو وزيبايى هاى زنى كه مىخواهد با او ازدواج كند ، بنگرد مشروط به اينكه اين احتمال وجود داشته باشد كه او را به همسرى بر گزيند ، ولى احتياط واجب در اين است كه تنها به زنى بنگرد كه نيّت ازدواج با او را دارد ، اما بنا به احتياط واجب بايد از نگاه كردن به زنان به منظور گزيدن يكى از آنها براى ازدواج اجتناب شود ، همچنين جواز نگاه كردن مشروط به اين است كه مرد قبلًا او را نشناسد و از اوصاف او - بطورى كه او را از نگاه كردن كاملًا بى نيازكند - شناختى نداشته باشد .
2 - جواز نگاه كردن به ديگر اعضاى زن ، جز زيبائىهايى او وجز نگاه كردن از پس جامهاى نازك براى شناخت ابعاد اندام او بعيد بهنظر مىرسد و احتياط واجب آن است كه از زن اجازه گرفته شود و مرد نبايد بدون آگاهى و اجازه زن به اعضاى فتنه انگيز او بنگرد ، به ويژه اگرنگاه كردن موجب هتك زن ودزدانه نگريستن به او شود ، زيرا زيبايىهاى وى از حقوق اوست وتصرّف در حقوق ديگرى بدون اجازه او جايز نيست .
3 - نگاه كردن به چنين زنى نبايد به قصد لذت جويى باشد .
4 - اگر با نگاه اول به زن ، آگاهى لازم به دست نيامد ، مىتواند نگاه راتكرار كند .