فصل اول : احكام نگاه كردن
الف - احكام كلى
1 - جايز نيست مردى در غير ضرورت به زنى بيگانه « 1 » نگاه كند ، مگر در حد متعارف « صورت و دست » به شرط اينكه توأم با لذت وريبه « يعنى ترس از افتادن در عمل حرام » نباشد .
2 - جايز است به محرمهاى نسبى يا رضاعى ياسببىاى كه محرميت سببى آنان بر اساس ازدواج شرعى باشد نگاه كرد .
3 - نگاه كردن به زنان اهل كتاب ، بلكه مطلق زنان كافر جايز است ، به شرط عدم لذت جويى و با اطمينان از نيفتادن در عمل حرام ، ولى احوط آن است كه در نگاه كردن به مقدارى كه معمولًا آنها نمى پوشانند بسنده شود . و به نظر مى رسد با اين كيفيت اشكالى ندارد به زنان باديه نشين وروستا نشين ونيز زنانى كه توجهى به نهى ازمنكر نمىكنند ، نگاه كرد .
ب - موارد جواز نگاه ولمس كردن
1 - هر مرد وزنى مىتواند بدون ترس از افتادن در عملحرام وبدور از انگيزش جنسى به همجنس خويش بنگرد ، مگر به عورت او ، كه جز براى زن و شوهر بر كسى روانيست و هر كس بايد عورت خود را از ديد ديگرى حفظ كند .
2 - مكروه است زن مسلمان خود را در برابر زن يهودى يا مسيحى بنماياند ، زيرا آنها اين را براى مردانشان توصيف خواهند كرد وشايد اين حكم درباره همه زنانى كه چنين مى كنند جارى شود .
هامش
( 1 ) - زن بيگانه به زنى كه ازدواج با او جائز است اطلاق مىشود يعنى تمام زنان به استثناء محارم از قبيل مادر ، خواهر ، عمه ، خاله و . . .