فصل بيست و پنجم : وصيت
امام باقر ( ع ) فرمودند :
« الْوَصِيَّةُ حَقٌّ وَ قَدْ أَوْصَى رَسُولُ اللَّهِ ص فَيَنْبَغِى لِلْمُسْلِمِ أَنْ يُوصِىَ »
« 1 » .
« وصيت حق است ورسول خدا ( ص ) نيز وصيت كردند ، پس براى هرمسلمانى شايسته است كه وصيت كند » .
و امام صادق ( ع ) فرمودند :
« مَنْ لَمْ يُحْسِنْ عِنْدَ الْمَوْتِ وَصِيَّتَهُ كَانَ نَقْصاً فِى مُرُوءَتِهِ وَ عَقْلِهِ . »
« 2 »
« اگر كسى در هنگام مرگ بطور صحيح وكامل وصيت نكند اين نقصى درمروَّت وعقل او است . »
وصيت چيست ؟
1 - وصيت عبارت است از :
الف : اينكه آدمى ديگرى را مأمور كند تا برخى كارها ومسؤوليتهاى مشخصشده - واجب يا مستحب - او را بعد از وفاتش انجام دهد ، اين مأمور « وصى » ناميده مىشود .
ب : يا اينكه امر كند كه چيزى - چه عين باشد چه منفعت - به شخص ديگرى داده شود كه به اين شىء « موصى به » « شىء وصيت شده » و به شخصى كه شىء براى او وصيت شده « موصى له » گفته مىشود .
ج : يا اينكه شخصى را براى نظارت وسرپرستى امور فرزندان خردسالش معين كند كه به اين شخص « قَيِّم » « سرپرست » مىگويند .
2 - بايد وصيت به وسيله الفاظى كه صراحتاً مقصود را بيان مىكنند صورتپذيرد ، يا بواسطه اشارهاى كه معناى مورد نظر را به صورت واضح و روشن بفهماند انجام شود ، هر چند شخص از بيان لفظى مقصود خود ، ناتوان نباشد .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ج 13 ، كتاب الوصايا ، ص 351 ، باب 1 ، ح 1 . والفقيه ج 4 ، باب فى الوصيه ، ص 181 .
( 2 ) - وسائل الشيعة ج 13 ، كتاب الوصايا ، ص 357 ، باب 6 ، ح 1 . الفقيه همان ، ص 183 .