الف : توكل بر خدا ، شكيبايى بر آزار كفّار ، يارى جستن از خداوند بر آنچه كافران مى گويند ونهراسيدن از ملامت ملامتگران .
ب : پرهيزكارى واجراى اوامر الهى ومحكم كردن همبستگى ميان مؤمنان وسفارش يكديگر به حق وشكيبايى وامر به معروف و نهى از منكر .
4 - چه در زمان صلح و چه در حالت جنگ با طاغوت ، مؤمنان بايد هر قدر مى توانند به اجراى آموزه هاى دينى همچون برپا داشتن نماز ، دادن زكات ، بزرگداشتن شعائر الهى وماههاى حرام ومناسك حج ، بزرگداشتن مسجدالحرام و تمام مساجد الهى بپردازند .
6 - امنيت علمى و فرهنگى
خداوند سبحان مى فرمايد :
وَ الَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَاماً * وَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمّاً وَ عُمْيَاناً « فرقان ، 72 - 73 » .
« و كسانى كه شهادت به باطل نمى دهند « و در مجالس باطل شركت نمى كنند » ، وهنگامى كه با لغو وبيهودگى برخورد كنند ، بزرگوارانه از آن مى گذرند - و كسانى كه هرگاه كه آيات پروردگارشان به آنان گوشزد شود ، كر وكور روى آن نمى افتند »
رهيافت وحى :
جامعه اى كه در آن مردم براى سخن ارزشى قائل نيستند به امنيت وصلح وآرامش دست نخواهد يافت . چرا كه سخن امانتى است بر دوش انسان ، كه اگر از نهانخانه او سرچشمه گيرد ، ما فى الضميرش را آشكار سازد ، به باطل گواهى ندهد ، به ابزارى براى بيهوده گويى ولغو وسوگند دروغ تبديل نشود و حق را نپوشاند ، حقّ آن ادا شده و به ابزارى براى دست يا بى به امنيت بدل مىشود و گرنه به ابزارى براى نابودى وتباهى تبديل مىشود .
احكام :
1 - بايد صلح وآرامش را به وسيله سخن « يعنى سلام كردن به يكديگر » فراگير كنيم ، زيرا سلام كردن درود بهشتيان است وشعار مسلمين در هنگام ديدار