6 - قبول كردن وديعه واجب و لازم نيست ونگهدارنده وديعه در قبول و ردآن مختار است ، بنابراين اگر امانت گذار چيزى را مقابل كسى بگذارد و به اوبگويد : اين امانتى مرا بگير ونزد خود نگه دار ، اگر طرف ديگر به وسيله گفتار يا عمل - با حركت سر ، تبسّم وحتى با سكوت نشان دهنده رضايت - رضايت خود را در قبول وديعه آشكار كند ، اين شىء به عنوان وديعه محسوب شده ، احكام وديعه بر آن جارى ومترتب است .
اما اگر هيچ عملى كه نشان دهنده قبول و رضايت او باشد از وى صادر نشد ، در اينجا وديعه اى وجود نخواهد داشت ، حتى اگر امانت گذار چيزى را بگذارد و برود طرف مقابل ضامن هيچ چيزى نبوده ، هيچگونه مسؤوليتى نيز در قبال اينكار ندارد ، اگر چه ، بنابر احتياط مستحب ، اگر امكان نگهدارى وديعه براى او هست اين كار را انجام دهد .
شرايط دو طرف وديعه
7 - دو طرف قرارداد وديعه بايد بالغ و عاقل باشند ، بنابراين به وديعهگذاشتن چيزى نزد فرد نابالغ و ديوانه صحيح نيست ، همچنانكه گرفتن چيزى به عنوان وديعه از اين دو نيز درست نمىباشد ، حال چه اين شىء از آن خودشان باشد يا از آن كس ديگرى كه اهليت وديعه را دارد ، باشد .
8 - اگر شخصى وديعهاى را از بچه نابالغ يا از ديوانه قبول كرد ، اگر آن وديعه از بين برود و يا خسارتى بدان وارد شود ، خود ضامن است ، و واجب است آن را به ولى اين دو پس دهد ، و اگر وديعه را به خود ايشان باز گرداند ، همچنان ضامن خواهد بود .
9 - اگر كسى امانتى را نزد بچهاى نابالغ يا نزد ديوانهاى بسپارد و امانت ازبين برود و يا خسارتى به آن وارد شود اين دو ضامن چيزى نبوده ومسؤل نمىباشند ، وحتى اگر وديعه را به عمد از بين ببرند باز هم ضامن نيستند البته در صورتى كه مميّز « تشخيص دهنده خوب و بد » نباشند .