« لايُصلّى على شىء من الطعام ، فإنمّا هو رزق الله لخلقه ونعمته عليهم ، فعظّموه ولاتهاونوا به ، فإنّ قوماً ممن كان قبلكم وَسَّعَ الله عليهم فى أرزاقهم ، فاتخذوا من الخبز النقى مثل الأفهار فجعلوا يستنجون به ، فابتلاهم الله عزوجل بالسنين والجوع فجعلوا يتتبعون ما كانوا يستنجون به فياكلونه ، وفيهم نزلت هذه الآيه :
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ « النحل ، 112 . »
« نمى توان بر چيزى از خوراكيها نماز گزارد . ، زيرا روزى خدا براى آفريده ها ونعمت او بر ايشان است ، پس « غذاها را » بزرگ داريد و آنها را خوار نداريد ، چه خداوند به يكى از گروههايى كه پيش از شما زندگى مى كردند ، در روزى وسعت بخشيد ، « رفاه آنجا به جايى رسيد كه » اجسام كوچكى از خمير نان درست مى كردند و با آنها بدن خود را از غائط پاك مى كردند ، پس خداوند ايشان را به خشكسالى وگرسنگى دچار ساخت ، به طوريكه به جستجوى همان مواد غذايى آلوده مى پرداختند و از همانها تغذيه مى كردند و در موردشان اين آيه نازل شد : « خداوند ( براى آنان كه كفران نعمت مى كنند ) مثل زده است : منطقه آبادى كه امن و آرام ومطمئن بود وهمواره روزيش از هرجا مى رسيد ، اما به نعمتهاى خدا ناسپاسى كردند وخداوند به خاطر اعمالى كه انجام مى دادند ، لباس گرسنگى وترس را بر اندامشان پوشانيد » .
7 - بدينسان روح وروان مؤمنان از طعام لذت مى برد . از همين رو ايشان نيز خداوند را پيش از خوردن ، در اثناى خوردن و پس از آن بر غذايى كه مى خورند و بر تندرستى وآرامشى كه بديشان ارزانى داشته سپاس مى گويند و همچنين نعمتهايى را كه خداوند به ايشان ارزانى داشته ، ولى براى ديگران فراهم نياورده ، به ياد مى آورند و براى آنها نيز خداوند را سپاس مى گويند .
دوم : تغذيه ، لذت وتندرستى
چه بسا اصطلاح « گواراى وجود » يا « نوش جان » « 1 » كه به هنگام غذا خوردن به كار مى رود ، نياز انسان به لذّت زودهنگام وتندرستى پس از آن را نشان مىدهد . در واقع هر كس بايد غذاى خود را به دقّت برگزيند ؛ نخست ، به اين دليل كه از غذا بهره اى
هامش
( 1 ) - در زبان عربى هنيئاً مريئا - مترجم