نخست : تغذيه ، پرهيزگارى ونيكوكارى
1 - هر خواست ونيتى عمل انسان را به رنگى درمى آورد ، رنگ عمل مؤمنان نيز نيت وخواست نيكو است . از اين رو نيت وخواست مؤمنان از غذا خوردن نيز چيزى جز پيشه كردن تقوى واطاعت اوامر الهى نيست :
قُلْ إِنَّ صَلَاتِى وَ نُسُكِى وَ مَحْيَاىَ وَ مَمَاتِى لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ « انعام ، 162 » .
بگو : " نماز و تمام عبادات من و زندگى و مرگ من ، همه براى خداوند پروردگار جهانيان است . »
2 - كتاب الهى پرهيز از غذا خوردن را نفى مىكند ، زيرا نمى توان بر غذا خوردنى كه جهت نيرو گرفتن براى پرستش خدا صورت مى گيرد ، خرده گرفت :
لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا إِذَا مَا اتَّقَوْا وَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَ آمَنُوا ثُمَّ اتَّقَوْا وَ أَحْسَنُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ « مائده ، 93 » .
« بركسانى كه ايمان آورده واعمال صالح انجام داده اند ، گناهى در آنچه خورده اند نيست ، اگر تقوا پيشه كنند و ايمان بياورند واعمال صالح انجام دهند ، سپس تقوا پيشه كنند و ايمان آورند ، سپس تقوا پيشه كنند ونيكى نمايند وخداوند ، نيكوكاران را دوست مى دارد » .
3 - مؤمنان خوردن غذا را با نام خدا شروع مى كنند و با حمد وسپاس الهى به پايان مى برند ، امام صادق ( ع ) در اين باره مى فرمايند :
« إذا وُضِعَ الطعامُ فَسَمّوا ، فإنّ الشيطان يقول لأصحابه : أخرجوا فليس لكم فيه نصيب ، و من لم يُسمِّ على طعامه ، كان للشيطان معه فيه نصيب »
« 1 »
« هرگاه غذا آورده شد به نام خدا شروع كنيد ، چون « در اين هنگام » شيطان به ياران خود مى گويد : بيرون رويد ، شما را در آن « غذا » سهمى نيست وهركس بر سر غذا نام خدا را ياد نكند ، شيطان با وى در غذا خوردن سهيم خواهد شد » .
4 - همچنين مؤمنان بر سرغذا وپايان آن به دعا مى پردازند . پيامبر اكرم ( ص ) هرگاه دست مباركشان را به سوى غذا مى بردند ، مى فرمودند :
« بسم الله ، بارك لنا فيما رَزَقتَنا وعليك خَلَفُه »
. « به نام خدا ، ما را در آنچه روزيمان كردى بركت ده وطعامى جايگزين اين طعام بفرما » .
هامش
( 1 ) - مستدرك الوسائل ، ج 3 كتاب الاطعمه والاشربه ، ابواب آداب المائده ، ص 92 ، باب 49 ، ح 4 .