احكام :
1 - جايز نيست دولت ، جامعه ، گروه ، دسته يا شخصى از افراد بشر مانع بهره مندى مردم از نعمتهاى زمين ، شامل زمينهاى كشاورزى ، آبهاى روان ، چراگاهها يا معادن آشكار وپنهان زمين شود .
2 - مردم مى توانند هر قدر كه مى خواهند از منافع زمين بهره مند شوند ، بدان شرط كه ديگران را از اين منافع محروم نسازند ، زيرا منافع خدادادى زمين متعلّق به گروه خاصّى نيست ، بلكه متعلق به همه است .
3 - جامعه مىتواند براى سامان بخشى به امر بهره مندى از منابع طبيعى ، قوانينى را وضع كند ، به شرطى كه در اين قوانين حق هيچكس به دليل تأمين منافع خاص ديگران ، ضايع نشود . در واقع بايد در وضع چنين قوانينى به مقدار ضرورت بسنده كرد ، چرا كه ايجاد اخلال در آزاديهاى بنيادين انسان تنها به اندازه ضرورت ، جايز است .
4 - جايز نيست راههاى حركت انسانها در زمين را چه با اهداف اقتصادى « همچون تجارت و سرمايه گذارى كشاورزى وصنعتى » صورت گيرد ، چه به قصد سياحت ، آموزش يا هدايت شدن ، بر روى ايشان بست ، مگر در مواقعى كه ضرورتى بسيار مهم در بين باشد .
ب - روزى حلال و پاكيزه
خداى متعال مى فرمايد :
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ « بقره ، 172 » .
« اى كسانى كه ايمان آورده ايد از نعمتهاى پاكيزه اى كه به شما روزى داده ايم ، بخوريد وشكر خدا را به جا آوريد ، اگر او را پرستش مى كنيد » .
رهيافت وحى :
آيات كريمه قرآن به ما دستور مى دهند تا از روزى حلال و پاكيزه خداوند بخوريم و از پليديها دورى گزينيم .