كفايتمىكند .
واجب است كه در صورت لزوم ، براى خود آب خريدارى كند مشروط بر اينكه خريدنموجب حرج ( مشقّت زياد ) او نشود .
2 - ترس ، عامل ديگر براى جواز طهارت با خاك است . پس اگر بترسد كه استفاده از آببراى او ضرر بدنى قابل توجه دارد حتى مثل زشت شدن پوست يا ترك خوردن آن ، مىتواندتيمّم كند . اما اگر ضرر ، اندك و غير قابل توجه باشد ، تيمّم جايز نيست . ترس از بيمارى ياشدت يافتن مرض يا طولانى شدن بهبودى نيز از همين مورد بوده و موجب تيمّم است .
اما اگر كسى ضرر را تحمل كند و با آب طهارت بگيرد ، بنابر احتياط بايد تيمم هم بكندچه تحمل ضرر ، حرام باشد مثل اينكه ضرر ، خيلى زياد وقابل توجه باشد يا حرام نباشد .
3 - اگر از تشنگى بر خود يا بر ديگرى وحتّى حيوان اهلى و بلكه غير اهلى بترسد ، بايد تيمّمكند و در آب تصرف ننمايد وحتى اگر از تشنگى كافر حربى و همچنين مرتد ، بيم داشته باشد ، حتّى اگر قتل آن دو جايز باشد ، بنابر احتياط بايد آنان را سيرآب نمايد و براى نماز تيمّم كند .
4 - اگر وقت براى طهارت با آب ، تنگ باشد ، تيمّم كفايت مىكند چه اينكه تنگى وقت باعذر باشد يا بدون عذر مثل اينكه از تنبلى ، غسل براى نماز صبح را به تأخير بيندازد تا آنجا كهطلوع خورشيد نزديك شود .
و اگر وقت نماز به مقدار اداى يك ركعت با طهارت با آب ، باقى مانده باشد ، اقوى ايناست كه نماز با طهارت با آب صحيح است ، بلكه احوط اين استكه طهارت با آب را بر تيمّمترجيح بدهد ، حتى اگر بتواند با تيمّم همه نماز را در وقت به جا آورد .
اما كسى كه نمىداند آيا وقت براى نماز باقى مىماند اگر وضو يا غسل كند يا باقى نمىماند ، در اين صورت معيار ، ترس از قضا شدن نماز است ، پس اگر از قضا شدن نماز مىترسد تيممكند و گرنه بايد وضو يا غسل نمايد .
بايد دانست كه نماز واجب در هنگام تنگى وقت ، سبكترين و كوتاهترين نماز است وحتىدر هنگام ترس از قضا شدن نماز ، خواندن سوره هم ساقط مىشود .
5 - اگر استفاده از آب ، موجب ارتكاب حرام گردد ، بايد تيمّم كند مثل اينكه آب در ملكديگرى باشد ، وارد شدن در آن بدون اذن صاحبش حرام است . و همچنين است اگر آب درظرف طلا يا نقره باشد يا اينكه او در جبهه جنگ باشد كه اگر براى وضو از سنگر خود خارجشودكشته مىشود .
6 - براى كسى كه به بستر خواب رفته و متوجه شده كه وضو ندارد مستحب است كه برلحافش تيمّم كند در صورتى كه بلند شدن براى وضو براى او سخت وسنگين باشد . همچنين براى
احكام عبادات (فارسى) — صفحة 96
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٩٦