نفر باشد ، سخن هر يك از آنان در زمان تسلّط خودش قابل قبول مىباشد ، امّا اگر سخنهر دو در تعارض با يكديگر باشد ، سخن هر دو از اعتبار ساقط است مثل دو بيّنه متعارض كههر دو از اعتبار ساقط مىشود .
احكام آب نجس شده
1 - نوشيدن آب نجس و نوشاندن آن به كودكان جايز نيست ، امّا فروختن يا دادن آن بهمسلمان با مطلع ساختن او از نجاست آن جايز مىباشد و همچنين نوشاندن آن به حيوانات وگياهان نيز جايز است .
2 - به هيچ صورت جايز نيست انسان مسبّب نوشيدن نجاست يا چيز نجس شدهاى توسطديگرى شود .
3 - نوشيدن آب نجس در حال ضرورت جايز است مثل اين كه انسان از تشنگى شديد بر جان خود بترسد . البتّه بايد به مقدار ضرورت اكتفا گردد و بيشتر از آن استفاده نشود .
4 - استفاده از آب نجس در وضو يا غسل جايز نيست بلكه در صورت نداشتن آب پاك ، وظيفه شخص به تيمّم تبديل مىگردد .
آبى كه با آن وضو و غسل شده است
1 - آبى كه انسان با آن وضو مىگيرد و صورت و دستانش را مىشويد ، پاك است و پاككننده ، هم نجاست را بر طرف مىكند و هم حدث را رفع مىنمايد ، و كسى ديگر مىتواند با آنوضو نمايد .
2 - آبى كه انسان با آن غسل مستحبّى مىكند ، به اجماع فقها ، پاك است و پاك كننده ، هم نجاست را بر طرف مىكند و هم مىتوان با آن وضو و غسل كرد .
3 - آبى كه شخص با آن غسل جنابت و مانند آن از ديگر غسلهاى واجب انجام مىدهد نيزپاك است و پاك كننده نجاست ، البتّه به شرطى كه نجاست به آن نرسيده باشد .
4 - از آبى كه شخص جنب با آن غسل كرده ، نبايد در وضو و غسل استفاده شود . بلكه بنابراحتياط واجب غُساله هر غسل واجب ديگر نيز همين حكم را دارد . امّا اگر او با آبى كه در يك گودال يا حوض ، جمع شده ، غسل كند و آن آب در هنگام غسل دوباره به آن گودال ياحوض بازگردد ، اشكال ندارد و مىتوان از آن براى غسل و وضو استفاده كرد ولى بهتر اين استكه در صورت وجود آب ديگر از آن اجتناب شود .
همچنين اشكال ندارد كه قطرههايى از آبى كه با آن غسل مىكند ، در آبى كه از آن غسلمىنمايد بريزد .