سيرآب نمىشود ) بيمارى قنديا بيمارى كليه و امثال آنها ناتوان باشد ، لازم است بر همه آنان بهتعداد روزهايى كه روزه خوردهاند كفاره داده و مسكينى را طعامبدهند و مقدار آن به اندازه يك چارك از طعام غالب است ، و اگر اين مقدار طعام يك مسكين را سير نكند ، احتياط آن است كه طعامزيادترى داده شود تا يك نفر فقير را سير نمايد ، و بهتر است كه بيش از يك نفر را طعام بدهند و بيش از اندازه سير شدن يك شكمباشد ، و اگر اين افراد بتوانند روزه گرفتن را تحمّل نمايند بدون اينكه ضررى متوجّه آنان شود جايز است كه روزه بگيرند .
2 - زن باردار و زن شير دهندهاى كه توان روزه گرفتن را ندارند يا بترسند كه به فرزند آنان آسيب برسد ، روزه نگيرند ، سپس براىهر روز به اندازه يك چارك ، فقيرى را طعام بدهند و احتياط آن است كه تا سال آينده اگر توانايى پيدا كردند روزه خود را قضا كنند .
و اگر زن شير دهنده بتواند كسى را پيدا كند كه بچه او را شير دهد ، يا بچه خود را شير خشك بدهد و اين كار براى او موجب حرجنشود و به بچه هم آسيب نرساند دراين صورت بايد روزه بگيرد .
3 - كسى كه تا حدّى دچار تشنگى شود كه بر جان خود بترسد ، چنان كه در روايت آمده است مىتواند به قدرى آب بنوشد كه خودرا نگه دارد و نبايد سيرآب شود .
احكام نيّت در روزه :
روزه چون از عبادات است ، پس نيّت شرط صحّت آن است ، و چون حقيقت روزه خوددارى از مبطلات و قصد امساك است ، لذانيّت جزيى از حقيقت آن است ، و لازم است كه مسلمان بعنوان عبادت و اخلاص براى خدا روزه بگيرد ، و عمل خود را با ريا وخودنمايى مخلوط نكند و قصد او غير خدا نباشد .
چند مسأله مهمّ درباره نيّت روزه :
1 - اگر انسان از شب اراده نمايد كه روزه بگيرد ، كفايت مىكند و لازم نيست كه هنگام فجر يا در روز نيّت خود را تجديد كند ، پس اگر از روزه گرفتن غافل شود يا روز را بخوابد ، به روزهاش ضرر نخواهد رسيد .
2 - اگر نيّت روزه فردا را نمايد ، كفايت مىكند حتّى اگر معيّن نكند كه آن روز از ماه رمضان است ، يا نداند كه آن روز از ماهرمضان است .
3 - اگر كسى به خاطر جلب رضاى خدا ، روزى را كه روزهاش مستحب است مانند روزهاى ماه رجب ، روزه گيرد كفايتمىكند ، اگرچه در نيّت خود ماه رجب را معيّن نكرده و از آن نام