و امامت كند ، پس اگر شخصى به ديگرى كه نماز مىخواند اقتدا كند ، جماعت منعقد مىشود هر چند امام نداند كه كسى به او اقتداكرده است امّا مأموم بايد نيّت جماعت و اقتدا كردن نمايد تا جماعت تحقّق يابد .
2 - لازم است كه مأموم در نيّت خود امام را تعيين كند يا با نام ، يا با اوصاف ، يا با اشاره ذهنى و يا اشاره خارجى مثل اينكه نيّتكند كه به اين امام حاضر اقتدا مىكنم هر چند كه نامو خصوصيات او را نداند . اقتدا كردن به مأموم جايز نيست پس جايز نيست به كسى كه به عنوان مأموم نماز مىخواند ، اقتدا شود و اورا براى خود امام فرض كند .
3 - اگر مأموم اقتدا به شخص معيّنى را نيّت كند ، بعد روشن شود كه امام شخص ديگرى بوده است چنانچه امام جماعت فعلى عادلبوده ، نماز او و جماعت صحيح است و اگر عادل نبوده ، جماعت باطل است و اظهر اين است كه نماز او به صورت فرادى صحيح استمگر اينكه ركنى را زياد كرده باشد كه دراين صورت احوط اعاده است .
4 - اگر امام جماعت با امامت خود دنبال امر دنيوى مانند كسب نام و نشان يا بدست آوردن حقوق ماهيانه براى امامت جماعتباشد بگونهاى كه اين قصد ، در نيّت قربت او مؤثر باشد ، نماز او باطل مىشود زيرا نماز دراين حالت با ضميمه قصد غير الهى انجامشده است . امّا اگر چيزى را قصد كند كه تأثير منفى در قصد قربت نداشته باشد مثل اينكه قصدش جمع كردن مردم براى نماز وتشويقآنان از طريق جماعت يا احياى مسجد متروك و غيره باشد ، اشكال ندارد .
5 - همچنين مأموم اگر از نماز جماعت خواندن ، يك امر مادى را قصد كند كه بر قصد قربت او تأثير داشته باشد ، نمازش اشكالدارد امّا اگر قصد او اين باشد كه به وسيله جماعت خود را از وسوسه و شك خلاص كند يا به جهت سهولت نماز يا ديدار دوستان وبرادران در جماعت شركت كند ، چنانچه در خلوص نيّت و قصد قربت او تأثير نداشته باشد ، اشكال ندارد .
6 - اگر نمازگزار شك كند كه آيا نيّت اقتدا به امام جماعت را كرده است يا نه ، چنانچهبه نيّت شركت در جماعت به نماز برخاسته و انگيزه داخلى و خارجى هم موجود باشد مثل كسى كه به منظور نماز جماعت به مسجديا نمازخانه آمده است ، نماز او به جماعت صحيح است زيرا همين مقدار نيّت كفايت مىكند .
تغيير نيّت :
1 - براى كسى كه نمازش را فرادى مىخواند ، جايز نيست كه در بين نماز ، نيّت خود را از فرادى به جماعت تبديل كند .
2 - امّا تغيير نيّت از جماعت به فرادى ، در هر جاى نماز و از روى اختيار و هر چند كه از