آن ، لازم نيست ، و احتياط مستحب اقتضا مىكند كه در نماز بعد از اقامهگفتن ، و به ويژه در نماز احتياط ، نيت را برزبان جارى نكند .
4 - در تحقق نيت ، قصد جزئيات عبادت مانند : ادا و قضا ، يا قصر و تمام ، يا وجوب و استحباب و مانند آن واجب نيست مگراينكه امتثال امر خداوند برقصد اين جزئيات متوقف باشد .
5 - همچنين در صورتى كه عمل عبادى ، متعدد باشد ، تعيين آن واجب نيست ، مانند كسى كه مىخواهد يكى از دو نمازى كه براودر يك زمان واجب شده ( مانند نماز ظهر و عصر ) را ، بجا آورد ، لازم نيست كه يكى از آن دو را به طور مشخص تعيينكند زيرا واجب در نيّت اين است كه سعى وكوشش مكلف به سوى عمل ، منبعث از امر الهى باشد و در واقع معين ومشخص باشد ، واينامر متوقف بر تعيين در نيت نيست .
6 - انگيزه قلبى ومحرّك درونى كه انسان را به قصد امتثال امر خداوند وامىدارد ، ممكن است اين باشد كه او خدا را اهل اطاعتوعبادت شناخته است ، يااينكه او مىخواهد نعمتهاى فراوان و غير قابل شمارش خدا را شكر نمايد ، يااينكه رضاى خدا را كسبكرده و از خشم و غضب او اجتناب ورزد ، يااينكه ثواب بدست آورده و از عقاب الهى بپرهيزد . باهريك از امور فوق ، قصد امتثالوتقرّب و نيت خالص تحقق مىيابد .
7 - نيّت و قصد امتثال در طول مدت اشتغال به عبادت ، بايد استمرار وادامه داشته باشد بهگونهاى كه اگر از او به طور ناگهانىپرسيده شود كه چه مىكند ، درجواب متحيّر نماند ، و اگر نيت استمرار نداشته باشد نماز باطل مىشود ، در صورتى كه بقيّه اجزاىواجب را به قصد عدم نماز بجا آورده باشد ، و به خاطر زياد شدن ركن يا به جهت از بين رفتن صورت نماز به سبب انجام دادن فعلكثير ، تدارك آن اجزا هم امكان نداشته باشد .
8 - نماز باهمان نيّتى كه با آن آغاز شده ، صحيح مىباشد . پس اگر نمازش را بانيت نماز واجب آغاز كرده باشد ولى در اثناى نمازغافل شده و آن را نافله تصور كرده يابه گمان اينكه نافله است آن را به پايان رسانده باشد ، نماز او به حسب نيّت اول صحيح است ، و همين حكم در عكس مسأله نيز جارى است .
ريا در عبادت :
1 - واجب است كه نيت عبادات ، و از آن جمله نماز ، خالص براى خدا باشد ، وآميخته به ريا نباشد ، زيرا ريا گناه بزرگ وباطلكننده عبادت است .
2 - منظور از ريا اين است كه انسان عمل را تنها به قصد نشان دادن به مردم انجام دهد ، و قصد امتثال فرمان خداوند را نداشتهباشد . قدر متيقّن از باطل شدن عبادات به سبب ريا ،
احكام عبادات (فارسى) — صفحة 270
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٢٧٠