خَلَق اللَّهُ المَشيئَةَ بِنَفْسِها ثُمَّ خَلَقَ الأشياءَ بِالْمَشيئَةِ . « 1 »
اگر فرموده : « قول » يعنى ارادهى ذات اقدس الهى ؛ چون « قولِ خدا » مظهر ارادهى اوست . اين اراده بر اكثر افراد تعلّق پيدا كرده است و ثمرهاش اين است كه آنان ديگر مؤمن نمىشوند . چرا ؟ چون فرصت ايمان براى بشر ، زياد نيست . خداوند پيامبران را مبعوث مىكند . آنان آيات واضح خداوند را براى مردم بيان مىكنند . مردم چند روز و يا چند سال فرصت دارند كه آياتى را كه شنيدهاند ، قبول كنند . اگر نپذيرفتند و فرصت تمام شد ، خداوند اختيار ايمان آوردن را از بشر سلب مىكند و اين واقعاً ترسناك است و براى بشر بسيار مشكلآفرين خواهد بود .
هر قدر بشر بيشتر از خدا نعمت گرفته باشد ، بيشتر در معرض عذاب الهى ، به فرض كفران است . وقتى از اين زاويه به موضوع مىنگريم ، بسا كه در دعاكردنهايمان و طلب از درگاه خدا تجديد نظر كنيم . ما دائماً از خداوند مىخواهيم كه چشمان ما را به رؤيت جمال حضرت حجّت - / صلوات اللَّه و سلامه عليه - / روشن كند . بنده خودم قبلًا اين دعا را زياد مىخواندم . پس از اينكه اندكى درنگ كردم ، اكنون مىترسم اين دعا را زياد تكرار كنم . / بتصوّر مىكنم كه با مطالبهى نعمت از حضرت حق ، خودم را به حوزهى خطرخيز عذاب او نزديكتر كردهام ! / واقعيّت اين است كه هر چه آيهى الهى آشكارتر باشد ، مجازات كفران به آن آيه بيشتر خواهد بود .
عذابِ ايمان نياوردن به آياتِ مُبصرات
نقل مىكنند :
هامش
( 1 ) - / شيخ صدوق ، التوحيد ص 148 و نورالبراهين ، ج 2 ص 247 از سيد نعمت الله جزايرى .