بخش از آيات به دو موضوع اشاره مىكند . در بخش اوّل مىفرمايد :
« لا تَعبُدُوا الشيطان » ؛ يعنى دنبال وسوسههاى شيطان نبوده و او را عبادت نكنيد ، و در بخش دوم مىفرمايد :
« وَ أَنِ اعبُدُونى » يعنى تنها مرا كه آفرينندهى شما هستم ، عبادت كنيد .
انسان مىتواند از اين دو مطلب به عنوان دو بال پرواز براى رسيدن به هدفى كه خدا ترسيم كرده است ، استفاده كند . آن هدف كه مورد نظر خداوند است ، پيدا كردن راه مستقيم هدايت مىباشد ؛ آن جا كه مىفرمايد : « هذا صراطٌ مستقيم » پس در قدم نخست انسان بايد دل خود را از آثار وسوسههاى شيطان پاك كند تا بعد از تقويت اخلاق نيك به هدف خويش در زندگى برسد . دلى كه مريض است و طاغوت شيطانى در آن جاى دارد ، توانايى پيدا كردن راه مستقيم هدايت را نخواهد داشت ، زيرا نور خدا فقط در قلبهاى پاك جا مىگيرد . خداى متعال در قرآن كريم مىفرمايند :
فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ لَايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ . « 1 »
جز افراد پاك ، كسى قرآن را مس نمىكند .
پس اگر انسان بخواهد با حقيقت قرآن آشنا شود بايد پاك بوده و طهارت معنوى داشته باشد . از اين آيه طهارت ظاهرى هم استفاده مىشود ؛ زيرا پاكى ظاهرى است كه پاكى معنوى را به وجود مىآورد ؛ به عنوان نمونه وضو يا غُسل علاوه بر اين كه ظاهر بدن را پاك مىكند ، قلب و روح انسان را هم نورانيّت مىبخشد . در روايتى از امام معصوم عليه السلام روايت شده كه
الوضوء على الوضوء نورٌ على نورٌ ؛ « 2 »
اگر كسى وضو دارد و باز هم وضو بگيرد ، همانند اين است كه نورى را بر نور ديگرى گذاشته
هامش
( 1 ) - / واقعه ، 59 58 .
( 2 ) - / وسائل الشيعة ، ج 1 ، ابواب الوضوء ، باب 8 ، ص 265 ، ح 8 .