درس هفدهم آيات 52 - / 49
مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ « 49 » فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَا إِلَى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ « 50 » وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُمْ مِنْ الأَجْدَاثِ إِلَى رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ « 51 » قَالُوا يَاوَيْلَنَا مَنْ بَعَثَنَا مِنْ مَرْقَدِنَا هَذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ « 52 »
( امّا ) جز اين انتظار نمىكشند كه يك صيحهى عظيم ( آسمانى ) آنها را فرا گيرد ، در حالى كه مشغول جدال ( در امور دنيا هستند . ) ( چنان غافلگير مىشوند كه حتى ) نمىتوانند وصيتى كنند يا به سوى خانوادهى خود باز گردند . ( بار ديگر ) در « صور » دميده مىشود ، ناگهان آنها از قبرها ، شتابان به سوى ( دادگاه ) پروردگارشان مىروند . مىگويند : « اى واى بر ما ! چه كسى ما را از خوابگاهمان برانگيخت ! ؟ ( آرى ) اين همان است كه خداوند رحمان وعده داده ، و فرستادگان ( او ) راست گفتند . »
انتظار وقتگير و نالازم
انتظارْ خوب است ؛ به شرطى كه انسان منتظر وعدههاى عذاب خداوند نباشد . از بدترين توجيهها و عذرهايى كه كفّار به آن روى آوردهاند ، همين است كه مىگويند : اين عذابها كى و چگونه خواهد بود ؟