درس پانزدهم آيات 46 - / 43
وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنقَذُونَ « 43 » إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَمَتَاعاً إِلَى حِينٍ « 44 » وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُون « 45 » وَمَا تَأْتِيهِمْ مِّنْ آيَةٍ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ ( 46 ) .
و اگر بخواهيم آنها را غرق مىكنيم به طورى كه نه فريادرسى داشته باشند و نه نجات داده شوند . مگر اين كه رحمت ما شامل حال آنان شود ، و تا زمان معيّنى از اين زندگى بهره گيرند . و هر گاه به آنها گفته شود : « از آنچه پيش رو و پشت سر شماست [ / از عذابهاى الهى ] بترسيد تا مشمول رحمت الهى شويد . » ( اعتنا نمىكنند ) . و هيچ آيهاى از آيات پرودگارشان براى آنها نمىآيد مگر اين كه از آنها روىگردان مىشوند .
كشتىهاى شناور در دريا ، و زمين شناور در كهكشان !
بحث در بارهى آن دسته از آيههاى مبارك قرآن بود كه با توجّه به آيات الهى ، مخصوصاً آيههاى وجدانى و فطرى ، بشر را به خداوند - سبحانه و تعالى - رهنمون مىشود و شناخت او را نسبت به ربوبيّت خداوند بيشتر مىكند ؛ آيهها و نشانههايى همچون پديدهى طبيعى خورشيد و ماه و گردش و حركت آنها تا مسائل مربوط به شخص انسان .
وقتى از خورشيد يا هر پديدهاى ديگر سخن به ميان آمد ، بايد در نهايت به سودِ معرفت مخاطب باشد و او را دست كم يك گام به سمت كمال حركت