حفظ كردن ، انسان را به جايى نمىرساند . هدف ، فهم و درايت است ، نه روايت . امامان به ما امر فرمودهاند كه حديث را درايت كنيد . قرآن هم به ما امر فرموده كه تدبّر كنيد و به عمق مطلب پى ببريد و مطلب را خوب بگيريد .
قرآن ، كاغذ يا حروف و كلمات نيست ؛ بايد به عمق آن برويد و به واقعيّاتش برسيد .
در آيه ى 37 سورهى ياسين مىخوانيم :
« وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسلَخُ مِنهُ النَّهارَ » .
شب ( نيز ) براى آنها نشانهاى است ، كه ما روز را از آن برمى كنيم .
كلمهى « آيه » كه در اين سوره و ديگر سورههاى قرآن تكرار شده است ، به معنى « نشانه و علامت » است . ما روزانه بانشانه ها وعلايم گوناگونى سروكار داريم كه مثال روشن آنها ، علايم راهنمايى و رانندگى است . اين علايم ، راهنمايىكننده و هدايتكننده هستند و راه را نشان مىدهند . خودْ مقصد نيستند ؛ بلكه انسان از آنها استفاده مىكند تا به مقصد برسد . همين گونه ، انسان از عقل ، وجدان و علم خود استفاده مىكند و از رهگذر اين آيهها و علامتها ، به مقصد و حقيقت مىرسد .
/ الله الحمد لله ن قرآن كريم ده
سلّاخىِ پوست شب !
شب يك آيت است . چرا شب آيت است و روز ، نه ؟ براى اينكه شب ، اساس است و روز به آن افزوده مىشود . مثل پارچهى سياهى كه رنگ سفيدى به آن اضافه كنيم . اصل ، ظلمت و تاريكى است . افزوده شدن نور به اين آفريدهها ، خود آيت ديگرى است . آفريدهها اساساً تاريك هستند و تاريكى درجات دارد . از تاريكى عدم شروع مىشود و به تاريكى جهل مىرسد و بين آنها هم ، تاريكىها و حجابهاى بسيارى است .
بدن گوسفند را پوستى پوشانده است . وقتى پوست گوسفند را از بدن آن