اينها براى همه مقدور نيست . مىفرمايد :
همين آمد و رفت شب و روز - كه هيچ كدام به جاى ديگرى قرار نمىگيرد - براى شما نشانه است ! هم آن كودك نوآموختهى زبان عربى كه اين مطالب را درك مىكند ، مىتواند از اين نشانه استفاده كند و هم آن پروفسور و آيتاللَّه العظمى و هر كس ديگرى كه درجاتى از مراتب يقين و عالم شهود را طى كرده است .
قرآن ويژهى يك قشر و طبقهى خاص نيست .
و اين نشان مىدهد كه قرآن ، كلام خداست و هر كس به اندازهى ظرفيّت خودش مىتواند از آن بهرهمند شود .
خوب است در اين باره بيشتر توضيح دهم . ما هر بار كه قرآن را مىخوانيم ، استفادهى جديدى مىتوانيم داشته باشيم .
قرآن را تدبّر كنيد نه قراءَت !
اين گونه نيست كه اگر از آيهاى استفادهاى كرديم ، ديگر نتوانيم از آن ، مطلب جديدى به دست آوريم . استفاده از قرآن ، مانند استفاده از يك كتاب علمى نيست كه با خواندن آن ، چيزى به معلومات گذشتهى خود اضافه كنيم ؛ بلكه قرآن ، انسان را به عالم حقيقت نزديك مىكند ؛ براى انسان شهود ايجاد مىكند ؛ يعنى تماس مستقيم بين روح و عقل انسان و واقعيّات ايجاد مىكند .
قرآن حكمت است ؛ شناخت و شهود است ؛ وصول به حقيقت و هدايت است ؛ مطالبى نيست كه در ذهن انسان موج زند ؛ مثل آنكه در ديسك كامپيوتر باشد ؛ يا در كتاب و نوار صوتى ضبط شده باشد .
گفتند : فلانى كتاب بُخارى را حفظ كرد . گفت : نسخه اى ديگر به كتابهاى شهر افزوده شد !