/ 473
هر كس از ياد خداى رحمان روى گرداند شيطانى بر او مىگماريم
رهنمودهايى از آيات :
ياد خدا نورى درخشان كه برخى از آن روى مىگردانند ( زيرا نمىخواهند مسئوليّتهاى آن را تحمّل كنند ) ، پس خدا شيطانى بر آنها مىگمارد كه آنها را به دوزخ مىكشاند ، و اين امر بدان گونه است كه آنها را از راه حق باز مىدارد و باطل را در نظرشان مىآرايد ، و آنها مىپندارند كه بر راه هدايتاند .
سياق سوره بدين سان مطلبى را كه آيات پيشين در خوار كردن و بى مقدار شمردن دنيا و بيخرد دانستن كسى كه بهرهبردارى و متاع دنيا را مقياس حق قرار دهد ، آغاز كردهاند تكميل مىكند ، زيرا چارهء گرايش به دنيا شناخت حقيقت آن است ، امّا اين شناخت چگونه به درستى حاصل مىشود ؟
همانا با ياد خدا ، كه نورى است ، و هنگامى كه برخى از آن نور روى گردانند به شيطانهايى از جنّ و به همنشينانى بد ، ابليسان آدمى از مدّعيان دين و دانش ، دچار مىشوند كه كارهاى صاحبان سلطه و متنعّمان ناز پرورده را در ديدهء محرومان مىآرايند و خوب جلوه مىدهند .
هنگام ديدار خدا بدان روز هراسناك انسان ميزان زيانمندى خود را كشف مىكند ، آن گاه بدان همنشين / 474 بد كه او را گمراه كرده مىگويد : اى كاش ما در دنيا به اندازهء فاصلهء مشرق از مغرب از يكديگر دور مىبوديم ، ولى افسوس كه آن روزى اظهار بيزارى از همنشين خود ، كه جاودانه همراه اوست ، سودى ندارد .