نسبت به خدا كفر مىورزيدند .
در حديث از امام صادق ( ع ) آمده است :
« اگر خدا چنان مىكرد هيچ كس ايمان نمىآورد ، ولى او در ميان مؤمنان توانگرانى قرار داد ، و در / 471 ميان كافران نيز فقيرانى ، و در ميان كافران توانگرانى ، و در ميان مؤمنان فقيرانى ، آن گاه آنها را با امر و نهى و شكيبايى و رضا به آزمون گرفت » . « 36 » فرض كن خدا آن همه را به كافران مىداد ، آيا اين بدان معنا بود كه آنها را بدين سبب نزد خدا كرامتى بود و مؤمنان در نظر او خوار و بىمقدار بودند ؟ هرگز . . .
براستى كه اين همه - و پس از اين همه - چيزى جز كالايى نيست ، كه صاحبش جز اندك زمانى از آنها استفاده نمىكند ، و آن همان در دوران زندگى در دنياست كه همه چيز در آن محكوم به پستى و بى مقدارى است ، در حالى پروردگار ما آخرت را فراهم آورده است كه قرارگاه جاودانى پرهيزگاران است و آنان را به مهمانسراى خود و جايگاه كرامت خويش ، و منازل نزديكى و خشنودى خود فراخوانده است .
«
وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا
- و همهء اينها برخوردارى و متاع ناچيز زندگى دنيوى است . » المتاع : چيزى است كه انسان به طور موقّت از آن بهرهمند مىشود و تمتّع مىجويد .
«
وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ
- حال آن كه در نزد پروردگار تو براى پرهيزگاران است . » پس ارزش حقيقى در مادهء زوال پذير نيست ، بلكه ارزش اصلى در عمل شايستهاى است كه مؤمنان آن را براى آخرت مىاندوزند .
و در يك كلمه : دنيا زايل شدنى است ، و آنچه از نعمتها در آن است جز
هامش
( 36 ) - تفسير نور الثقلين ، ج 4 ، ص 599 .