آوردهاند كه : « انصار در ميان خود گفتند بهتر نيست مالى براى پيامبر خدا ( ص ) گرد آوريم كه دستش را باز كند و در ميان او و آن مال كسى واسطه نباشد ( خود مستقيما آن را صرف كند ) ، پس گفتند : اى پيامبر خدا ! ما مىخواهيم از داراييهاى خود چيزى براى تو گردآوريم ، آن گاه خدا اين آيه را فرستاد : «
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
- بگو : بر اين رسالت مزدى از شما جز دوست داشتن خويشاوندان نمىخواهم » . پس با اختلاف نظرى ( در اين مورد ) بيرون آمدند ، و گفتند : به نظر شما پيامبر خدا ( ص ) اين را براى چه كسانى گفت ( و خويشاوندان كدامند ) ؟ پارهاى گفتند : اين براى آن است كه ما در راه اهل بيت او بجنگيم و آنان را ياورى دهيم ، پس خدا اين آيه را فرستاد : «
أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً . . .
- يا مىگويند كه بر خدا دروغ مىبندد . . . » تا آنجا كه گويد :
«
وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ
- و اوست كه توبهء بندگانش را مىپذيرد » پس توبه را به آنان پيشنهاد كرد تا آنجا كه گويد : «
وَ يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ
- و دعاى كسانى را كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند اجابت مىكند . و از فضل خويش آنان را افزون مىدهد » تا آنان كه اين را گفتند توبه كنند و از آن آمرزش طلبند » .
ابو نعيم و ديلمى از طريق مجاهد از ابن عباس ، رضى اللَّه عنهما ، آوردهاند كه گفت : پيامبر خدا ( ص ) گفت :
« بر اين رسالت مزدى از شما جز دوست داشتن خويشاوندان نمىخواهم تا مرا در ميان اهل بيتم نگهداريد ( و با آنان بجوييد و بخواهيد ) و آنان را به خاطر من دوست بداريد » .
ابن المنذر و ابن ابى حاتم و طبرانى و ابن مردويه به سندى ضعيف از طريق سعيد بن جبير از ابن عباس آوردهاند كه گفت : ( وقتى اين آيه نازل شد : «
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ / 333 عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
- بگو : بر اين رسالت مزدى از شما ، جز دوست داشتن خويشاوندان نمىخواهم » .
گفتند : اى پيامبر خدا خويشاوندانت كه دوست داشتن ايشان واجب آمده