برخى از مردم ، معنا و مفهوم اميد را اشتباه مىفهمند . چنان كه افرادى يافت مىشوند كه تخيل مىكنند هر گناهى مرتكب شوند و هر عبادت و فريضهاى را ترك نمايند ، خداوند آنان را بدون توبه خواهد بخشيد و به واسطهء اين توهّم و تخيل شيطانى ، چنان به انجام گناه و ترك عبادت مىپردازند كه گويى خداوند متعال ، آنان را به ارتكاب معاصى و ترك واجبات ، امر فرموده است .
اينچنين اميدوارى كه از افراد مغرور و سركش سر مىزند ، مذموم و ناپسند است و علاوه بر اينكه موجب جلب رحمت و مغفرت خداوند سبحان نمىشود ، عذاب الهى را نيز به همراه خواهد داشت .
انبياء و اولياى الهى كه اميدوارترينِ افراد نسبت به عفو و رحمت پروردگار متعال بودهاند ، تمام عمر خويش را صرف طاعت و عبادت حق تعالى كرده و در انجام واجبات و مستحبّات و ترك محرّمات و مكروهات ، كوتاهى نكردهاند .
رسول اكرم ( ص ) با وجود آگاهى تام از رحمت فراگير الهى و برخوردارى از والاترين مراتب اميد ، آنقدر نماز مىخواندند و خداوند را عبادت مىكردند كه پاهاى ايشان از كثرت عبادت ورم كرده بود ، تا جايى اين آيات بر آن حضرت نازل شد :
طه ، ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقي « 1 »
طه ، قرآن را بر تو فر نفرستاديم تا به رنج افتى .
بنابراين ، انسان بايد مراقب باشد كه درك نادرست از فضيلت اميد ، او را مغرور نسازد كه چنين غرورى ، بافتهء مكر شيطان است و از اين جهت كه تقواى آدمى را سلب مىكند ، موجب شقاوت و بدبختى او مىشود . خداوند متعال مكرّراً اين حقيقت را در قرآن كريم متذكّر شده است ، چنان كه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . طه / 2 - 1