يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ وَ اخْشَوْا يَوْماً لا يَجْزي والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَ لا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِهِ شَيْئاً إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُور « 1 »
اى مردم ، از پروردگار خود پروا كنيد و از روزى بترسيد كه هيچ پدرى از فرزند خويش چيزى را ( از عذاب آن روز ) دفع نمىكند و هيچ فرزندى دفعكننده چيزى از پدر خود نيست . به يقين وعده خدا حقّ است ، پس مبادا زندگى دنيا شما را مغرور كند ، و شيطان فريبكار ، شما را نسبت به خداوند بفريبد .
راهكار اساسى پيشگيرى از افتادن به ورطهء اميدوارى مذموم و ناپسند ، تقويت فضيلت « خوف » از خداوند سبحان و برقرارى تعادل و موازنه بين دو فضيلت خوف و رجاء است .
خوف از خداوند تبارك و تعالى ، يكى از بزرگترين نعمتها و مهمترين صفات نيكو و پسنديده است كه موجب بازداشتن آدمى از مخالفت با خداوند مىشود و او را به انجام واجبات و ترك محرمات وادار مىسازد :
وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَي النَّفْسَ عَنِ الْهَوي ، فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوي « 2 »
و امّا كسى كه از مقام و منزلت پروردگار خود و از ايستادن در برابر او ترسيده و نفس را از هواها منع كرده ، پس بىشك بهشت جايگاه اوست .
ناگفته نماند كه دو فضيلت والاى خوف و رجاء ، لازم و ملزوم يكديگرند و هريك بدون وجود ديگرى ، ناقص و فسادانگيز است و البته اين فساد ، ناشى از عدم وجود يكى از اين فضائل است و وجود خوف يا رجاء ، هيچگاه فسادانگيز
هامش
( 1 ) . لقمان / 33
( 2 ) . نازعات / 41 - 40