در روايات معصومين ( ع ) نيز آمده است : هنگامىكه انسان قصد انجام « سيئه » مىكند ، اگر انجام ندهد ، گناهى براى او ثبت نمىكنند . ولى اگر انجام دهد ، تا هفت ساعت به وى مهلت مىدهند و فرشتهء موكّل « حسنات » ، به فرشتهء موكّل « سيئات » كه در طرف چپ است ، مىگويد : براى نوشتن گناه او شتاب مكن ، شايد كار نيكى انجام دهد كه آن سيئه را محو سازد . زيرا خداوند عزّوجلّ فرموده است : إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ، و اگر تا هفت ساعت ، حسنهاى انجام ندهد و استغفار نيز ننمايد ، گناه او نوشته مىشود و ثبت مىگردد . « 1 »
چنانكه پيش از اين نيز گفتيم كلمهء « سيئه » ، در قرآن كريم در مقابل كبيره بيان شده است « 2 » و بسيار بعيد است گناهان كبيره و اعمال زشت ، با انجام حسنه از بين برود . امّا به هر تقدير بايد دانست كه انجام اعمال نيك ، جزو سلسلهء اسباب و علل آمرزش است و ممكن است خداوند متعال كبائر را نيز با آن ببخشد ، هرچند ما به عمق علّت آن دست نيابيم . البته در اين صورت نيز نبايدكسى خود را بىنياز از
توبه بداند و جرأت گناهكردن پيدا كند ؛ زيرا هيچكس اطمينان ندارد كه همهء گناهان او با « حسنات » زدوده شود .
3 . عقوبت در دنيا
عامل سوّمى كه موجب آمرزش انسان مىشود ، عقوبت و گرفتارى دنيوى است . خداوند متعال در خصوص برخى از بندگان ، اراده مىفرمايد كه گناهان آنان در همين دنيا محو شود و از اين رو با ايجاد گرفتارى يا عقوبت دنيوى ، آنان را در همين دنيا به كيفر اعمالشان مىرساند تا در آخرت ، سختى و عذابى نداشته باشد .
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 429
( 2 ) . نساء / 31