طبق نقل مشهور ، سيّد بن طاووس ( رحمةالله ) - كه سيدِ اهل مراقبه و سالك إلى الله تعالى بوده است - در سرداب مقدّس سامرّاء به محضر حضرت ولىعصر « ارواحنافداه » شرفياب شد و مشاهده كرد كه آن حضرت ، با خداوند تعالى مناجات مىكنند و با گريه و زارى مىفرمايند : « خدايا ، ما از گناه شيعيان شرمنده هستيم . خدايا آنان به شفاعت ما خاندان اميد دارند و از اين جهت گناه مىكنند و ما سر به زير و سرافكندهايم . »
اهل معرفت به شاگردان خود توصيه مىكنند كه مراقب باشيد امام زمان « ارواحنافداه » را نزد خداوند سرافكنده نكنيد ؛ زيرا آن حضرت كه امام و رهبر شيعه هستند ، گناهان شيعيان را از خودشان مىدانند و در مقابل خداوند - بر اثر اعمال بد شيعيان - شرمنده مىشوند .
اين مطلب نظير اين است كه فرزندان يك خانواده خطايى مرتكب مىشوند و پدر و مادر خويش را در جامعه و در مقابل ديگران ، خجالت زده و شرمنده مىسازند ، يعنى ننگ فرزند ، دامان پدر مادر او را مىگيرد . اهلبيت ( ع ) نيز علاوه بر اينكه امام و پيشواى شيعيان هستند ، پدر معنوى آنان به شمار مىروند . چنانكه پيامبر اكرم ( ص ) فرمودند :
« أَنَا وَ عَلِيٌّ أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّةِ » « 1 »
من و على پدران اين امّت هستيم .
و از اين جهت از گناه امّت خويش كه فرزندان آنان به شمار مىآيند ، در مقابل خداوند متعال شرمسار و سرافكنده مىشوند و توبه مىكنند .
هامش
( 1 ) . كمال الدين ، ج 1 ، ص 261