خداوند متعال ادا كنند و شكر نعمتهاى بىكران او را به جا آورند . از اينرو اگر وجود مبارك پيامبر اكرم ( ص ) يا ساير معصومين ( ع ) ، در تمام لحظات شبانهروز مشغول شكرگزارى باشند يا عبادت كنند ، هنوز احساس مىكنند كه نمىتوانند ادّعاى وفادارى تام كنند و شكر نعمتهاى خويش را به جا آورند . اين ناتوانى ، أخصّالخواص را به توبه ، تضرّع و زارى در برابر پروردگار متعال وادار مىسازد .
در واقع ، شناخت عظمت خداوند و درك حضور دائمى در محضر خداى بزرگ ،
اهلبيت ( ع ) را به توبه و انابه وادار مىسازد ؛ مانند بندهاى كه در برابر مولايش ، از انجام كارهاى معمولى و مباح نيز اكراه دارد و رفتار خود را قبيح مىشمارد .
4 ) توبه از گناهان پيروان
بر اساس احتمال مشهور ديگرى ، توبهء اهلبيت ( ع ) ، در واقع به سبب گناهان امّت و پيروان آنان است . از آنجا كه آن بزرگواران ، رئيس و رهبر و مرشد دلسوز قوم هستند ، از گناهان امّت تحت امر خويش ، به درگاه خداوندسبحان توبه مىكنند .
در برخى از روايات ، « 1 » كلمهء « ذَنب » در آيات اوّل سورهء مباركهء فتح ، به عنوان « ذنب امّت » معنا شده است :
إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُّبِينًا لِّيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وَ مَا تَأَخَّرَ وَ يُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَ يهْدِيَكَ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا « 2 »
ما تو را پيروزى بخشيديم ، پيروزى درخشانى تا خداوند از گناه گذشته و آيندهء تو درگذرد و نعمت خود را بر تو تمام گرداند و تو را به راهى راست هدايت كند .
هامش
( 1 ) . ر . ك : تفسير القمى ، ج 2 ، ص 314 ؛ معانى الأخبار ، ص 352
( 2 ) . فتح / 2 - 1