نَعْمَلُ أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فيهِ مَنْ تَذَكَّرَ وَ جاءَكُمُ النَّذيرُ فَذُوقُوا فَما لِلظَّالِمينَ مِنْ نَصير « 1 »
و آنان در آنجا فرياد برمىآورند : « پروردگارا ، ما را بيرون بياور ، تا غير از آنچه مىكرديم ، كار شايسته كنيم . » مگر شما را [ آن قدر ] عمر دراز نداديم كه هر كس كه بايد در آن عبرت گيرد ، عبرت مىگرفت و [ آيا ] براى شما هشداردهنده نيامد ؟ پس بچشيد كه براى ستمگران ياورى نيست .
بهراستى اگر براى ضرورت استفاده از عمر و تلاش و مراقبت در حفظ گوهر
وقت ، فقط همين يك آيه را داشتيم ، بس بود كه بگوييم : گوهر عمر بسيار ارزشمند است و ارزش و منزلت آن ، با هيچ سرمايهء ديگرى قابل مقايسه نيست . حتّى اينكه مشهور است مىگويند : « عمر طلاست » ، توهين و جسارت به عمر است و از ارزش عمر و وقت مىكاهد .
به سبب همين ارزش عظيم در قيامت قبل از ورود به صف محشر ، بازپرسى دقيقى در مورد چگونگى گذران عمر و خصوصاً دورهء جوانى از انسان مىشود و اگر كسى پاسخ قانع كننده در اين محاسبه و بازپرسى داشته باشد ، به جلو مىرود و گرنه متوقّف مىشود . از حضرت علىّ بن موسى الرّضا ، ثامن الحجج ( ع ) از قول رسول گرامى ( ص ) روايت شده است كه فرمودند :
« إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ لَا يَزُولُ الْعَبْدُ قَدَماً عَنْ قَدَمٍ حَتَّى يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعَةِ أَشْيَاءَ عَنْ عُمُرِهِ فِيمَا أَفْنَاهُ وَ عَنْ شَبَابِهِ فِيمَا أَبْلَاه وَ عَنْ مَالِهِ مِنْ أَيْنَ اكْتَسَبَهُ وَ فِيمَا ذَا أَنْفَقَهُ وَ عَنْ حُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْت » « 2 »
هامش
( 1 ) . فاطر / 37
( 2 ) . جامعالأخبار ، ص 175