« غَارَتْ نُجُومُهُ مُمَاثِلًا فِي مِحْرَابِهِ قَابِضاً عَلَى لِحْيَتِهِ يَتَمَلْمَلُ تَمَلْمُلَ السَّلِيمِ وَ يَبْكِي بُكَاءَ الْحَزِينِ وَ كَأَنِّي أَسْمَعُهُ وَ هُوَ يَقُولُ يَا دُنْيَا يَا
دُنْيَا أَ بِي تَعَرَّضْتِ أَمْ إِلَيَّ تَشَوَّقْتِ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ غُرِّي غَيْرِي . . . » « 1 »
مانند كسى كه مار زهر آلودى او را گزيده باشد ، در دل شب به خودشان مىپيچيدند و زمزمه مىكردند و مناجات مىخواندند . آن قدر با خداى خويش مناجات و راز و نياز مىكردند كه مدهوش مىشدند ، از خود بىخود مىشدند و در آن لحظات ، فقط و فقط به خداوند سبحان توجّه مىنمودند و به هيچ كس و هيچ چيز ديگرى توجّه نداشتند . اگر تير هم از پاى ايشان در مىآوردند ، متوجّه نمىشدند . قرآن كريم در وصف اينگونه انسانهاى والامقام ، مىفرمايد :
تَتَجافىجُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ « 2 »
پهلوهايشان از خوابگاهها جدا مىگردد [ و ] پروردگارشان را از روى بيم و طمع مىخوانند ، و از آنچه روزيشان دادهايم انفاق مىكنند . هيچ كس نمىداند چه چيز از آنچه روشنىبخش ديدگان است به [ پاداش ] آنچه انجام مىدادند براى آنان پنهان شده است .
يعنى نمىدانى در دل شب براى اهل نماز شب چه لذّتى است : فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ ، اين لذّت مربوط به آخرت نيست . آن لذّت ، لذّتِ رابطهء عاطفى و صميمانه با خداوند مهربان است . مناجات اهل دل ، در دل شب ، آنان را مدهوش
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 33 ، ص 274
( 2 ) . سجده / 17 - 16