ضَميري مِنْ حُبِّكَ ، وَ بَعْدَ صِدْقِاعْتِرافى وَ دُعآئى خاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِكَ » « 1 »
اى معبود من و اى آقاى من و اى پروردگارم آيا تو براستى چنانى كه مرا به آتش عذاب كنى ، پس از اينكه به يگانگىات اقرار دارم ؟ و دلم به نور معرفتت آباد گشته و زبانم به ذكر تو گويا شده ، و نهادم به دوستى تو پيوند شده ؟ و پس از اعتراف صادقانه و دعاى خاضعانهام به مقام بنده پرورى و ربوبيتت ؟
البته گاهى مقام خشوع ، در عالم آخرت براى برخى از انسانها پديد مىآيد ؛ بهگونهاى كه او را به مقام عنداللّهى مىرساند . در اين صورت ، بهشت براى او كوچك است ؛ حتّى بهشت عدن و رضوان برايش كوچك است :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ، ارْجِعي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً ، فَادْخُلي في عِبادي ، وَ ادْخُلي جَنَّتي « 2 »
امّا در همين دنيا نيز مىتوانيم اين آيه را تطبيق دهيم . مصداق اين آيهء شريفه در دنيا وجود دارد . يعنى بندگانى هستند كه در دلشب به مقام خشوع ، و پس از آن به مقام عنداللّهى مىرسند . مقامى كه در آن ، بهشت براى انسان كوچك است .
چنين مقامى براى اهل دل ، در دل شب و هنگامى كه با خداى خويش رابطهء عاطفى برقرار مىكنند ، پديد مىآيد . بندگان خالص خداوند سبحان ، در لحظاتى كه حقيقتاً به حالت توبه دست مىيابند و سراسر وجود آنان در مقابل پروردگار متعال شرمسار و خجالتزده مىشود ، از لذّت رسيدن به مقام خشوع و مقام عنداللّهى بهرهمند مىگردند . لذّت واقعى دنيا همين است و الّا مابقى ، تكرار مكرّرات است .
هامش
( 1 ) . مصباحالمتهجّد ، ص 844
( 2 ) . فجر / 30 - 27