در حقيقت ، زندگى سالم يا ناسالمى كه آدمى در قيامت با آن مواجه است ، بروز و ظهور اعمال او و به بيان دقيقتر « تجسّم عمل » او در اين دنياست ؛ چنانكه قرآن كريم مىفرمايد :
وَ لَو أَنَّ اهْلَ الْقُري امَنُوا وَ اتَّقَوا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْارْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَاخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ « 1 »
« اگر اهل شهرها ايمان مىآوردند و تقوا پيشه مىكردند بركات آسمان و زمين را بر آنها مىگشوديم ولى ( آنها حقّ را ) تكذيب كردند ، ما هم آنان را به كيفر اعمالشان مجازات كرديم »
نظير اين آيهء شريفه و آيهاى كه در پى مىآيد ، در قرآن كريم بسيار است . در اينگونه آيات ، بركات و بلايا همان اعمال انسان معرّفى مىشود :
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ امِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِانْعُمِ اللَّهِ فَاذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوفِ بِما
كانُوا يَصْنَعُونَ « 2 »
خداوند منطقهاى را مثل زده است كه امن و امان بود و روزى ( اهل ) آن منطقه از هر سو مىرسيد امّا نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند و خداوند به خاطر اعمالى كه انجام مىدادند لباس گرسنگى و ترس را بر اندامشان پوشانيد .
از مكافات عمل غافل مشو * گندم از گندم برويد جو زجو
شكل دوّم « تجسّم عمل » مربوط به آخرت است ؛ به اين معنى كه اعمال هر انسانى ، داراى يك صورت ملكوتى است و همهجا او را همراهى مىكند . اعمال
هامش
( 1 ) . اعراف / 96
( 2 ) . نحل / 112