در آسمان اوّل استقبال با شكوهى توسط ملائكه ، از رسول گرامى ( ص ) انجام گرفت . سپس از آنجا به آسمان دوم ، سوم و آسمان چهارم رسيدند . در آسمان چهارم ، نماز جماعتى به امامت رسول گرامى اسلام ( ص ) اقامه شد كه مأمومين آن نماز ، همهى انبياى الهى بودند و سپس با مشايعت و بدرقهى انبياء بهسوى آسمان پنجم عروج و تا آسمان هفتم - كه « سدرة المنتهى » است و از چگونگى آن بىاطلاع هستيم - عروج كردند .
مىگويند « سدره المنتهى » درختى است كه مسلّط به عالم وجود است و آن ، جايگاه جبراييل امين است . از همانجا به بهشت نيز تعبير شده است ؛ چنان كه در قرآن در سورهى نجم مىخوانيم :
« عِندَ سِدْرَهِ الْمُنتَهي عِندَها جَنَّهُ الْمَأوَي » ؛
« 1 » از اين دو آيه درمىيابيم كه پيامبر ( ع ) با رسيدن به « سدرة المنتهى » كه در نزديك آن ، « جنّةالمأوى » نيز وجود دارد ، دو بهشت ديدند ؛ يكى بهشتى كه در روز قيامت صالحان و مؤمنان واقعى در آن متنعّم و مخلّد خواهند بود و ديگر بهشتى برزخى كه در آن بهشت پيامبر ( ص ) با اهالى بهشت برزخى ملاقات نمودند . چنان كه جهنّم برزخى را نيز مشاهده كردند و هنگامى كه براى دختر گراميشان حضرت زهرا ( س ) يك جمله پيرامون عذابهاى جهنم برزخى نقل كردند ، آن بانوى باعظمت هستى ، آنقدر گريستند كه مدهوش بر زمين افتادند و آن جمله دربارهى زنانى بود كه در دوزخ به موهايشان آويزان بودند ؛ زنانى كه موى سرشان را نامحرم مىبيند و بدون توبه از دنيا مىروند ، به چنين عقوبتى گرفتار مىآيند .
هامش
( 1 ) - نجم / 14 و 15 : « نزديك سدرة المنتهى به در همان جا كه جنة المأوى است .