از بعثت مىفرمودند :
« الحق مع علي و عليٌ مع الحق » « 1 »
به هر حال ، آن شب خطاب به سران عرب ، قريش و بنىهاشم فرمودند : على پس از من خليفه و جانشين برحق من خواهد بود و از همان لحظه زبان تمسخر و جسارت ايشان به ساحت پيامبر ( ص ) آغاز شد . حتّى مسخرگى آنان به آنجا رسيد كه حضرت ابىطالب را مسخره مىكردند و مىگفتند : اى ابوطالب براى تو خيلى عالى شد ، پسر برادرت شاه شد و پسر تو هم وزير او .
در سه سال محاصرهى اقتصادى مسلمانان در شعب ابىطالب ، تعدادى از مسلمانان از جمله زنان و كودكان ، به خاطر تشنگى و گرسنگى جان سپردند . با پايان يافتن آن دوران پرمشقّت ، پيامبر ( ص ) كه دو پناه خود يعنى حضرت ابىطالب و حضرت خديجه ( س ) را از دست داده بود ، تنها يك پناه و ياور داشت و آن شخصيت والاى اميرمؤمنان على ( ع ) بود . او از نوجوانى با شجاعت به دفاع از پيامبر ( ص ) مىپرداخت و حال پس از رحلت خديجه ( س ) نيز با تشكيل حكومت اسلامى كه 84 جنگ را براى مسلمين در پى داشت ، فرماندهى لشكر مسلمانان را عهده دار بود ، كه با رشادت و شجاعت آن حضرت جنگها يكى پس از ديگرى به پيروزى مىرسيد .
پيامبر ( ص ) در حمايت ابوطالب
نقش حضرت ابوطالب پدر بزرگوار مولاىمتقيان على ( ع ) در پيشرفت اسلام و حمايت از خاتمالنبيين بسيار برجسته است . هر چند بنا بر مصلحت ،
هامش
( 1 ) - علامه مجلسى ، بحارالانوار ، ج 10 ، ص 431